بررسی رابطه خودشفقت ورزی و ترس از ارزیابی منفی در دانشجویان شهر مشهد

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین خودشفقت ورزی و ترس از ارزیابی منفی در میان دانشجویان شهر مشهد بود. این پژوهش با رویکرد کمی و به روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانشجویان شاغل به تحصیل در دانشگاه های شهر مشهد بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه استاندارد خودشفقت ورزی و پرسشنامه ترس از ارزیابی منفی استفاده شد. پس از جمع آوری داده ها، اطلاعات به دست آمده با بهره گیری از شاخص های آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و همچنین آزمون همبستگی پیرسون مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین خودشفقت ورزی و ترس از ارزیابی منفی رابطه معنادار و معکوس وجود دارد؛ بدین معنا که دانشجویانی که از سطح بالاتری از خودشفقت ورزی برخوردار بودند، میزان کمتری از ترس نسبت به ارزیابی منفی دیگران را تجربه می کردند. این نتایج حاکی از آن است که خودشفقت ورزی می تواند به عنوان یک عامل محافظت کننده روان شناختی در برابر نگرانی های مرتبط با قضاوت اجتماعی عمل کند. در مجموع، نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه به برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی مبتنی بر تقویت خودشفقت ورزی در محیط های دانشگاهی به منظور کاهش ترس از ارزیابی منفی و ارتقای سلامت روان دانشجویان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودشفقت ورزی ، ترس از ارزیابی منفی ، دانشجویان ، سلامت روان