بررسی رابطه خودکارآمدی با یادگیری در پردازش اطلاعات دانشجویان دانشگاه عطار

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودکارآمدی با یادگیری و پردازش اطلاعات در میان دانشجویان دانشگاه های مشهد بود. روش پژوهش از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه های مشهد بود که با نمونه گیری در دسترس ۱۰۰ نفر انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسشنامه خودکارآمدی عمومی (GSE-۱۷)، پرسشنامه راهبردهای انگیزشی یادگیری (MSLQ) و پرسشنامه راهبردهای یادگیری و مطالعه (LASSI) بودند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین خودکارآمدی دانشجویان در سطح متوسط رو به بالا، یادگیری در سطح متوسط و پردازش اطلاعات در سطح متوسط رو به پایین قرار داشت. همچنین بین خودکارآمدی و یادگیری رابطه مثبت و معنادار (r = ۰/۴۵)، بین خودکارآمدی و پردازش اطلاعات رابطه مثبت و قوی تر (r = ۰/۶۵) و بین یادگیری و پردازش اطلاعات نیز رابطه مثبت و معنادار (r = ۰/۵۸) مشاهده شد. این یافته ها نشان می دهد که خودکارآمدی می تواند نقش کلیدی در بهبود راهبردهای یادگیری و پردازش اطلاعات دانشجویان ایفا کند. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی با هدف ارتقای خودکارآمدی و آموزش راهبردهای یادگیری و پردازش اطلاعات در محیط های دانشگاهی طراحی و اجرا شود.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، یادگیری ، پردازش اطلاعات ، دانشجویان ، دانشگاه های مشهد