بررسی رابطه بین هوش اخلاقی و خود تنظیمی در دانشجویان دانشگاه عطار مشهد

دانشگاه به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی، علاوه بر انتقال دانش و مهارت، نقش اساسی در پرورش ارزش های اخلاقی و مهارت های روان شناختی دانشجویان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین هوش اخلاقی و خودتنظیمی در دانشجویان انجام شد. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود و جامعه آماری آن را کلیه دانشجویان دانشگاه عطار مشهد تشکیل دادند که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه خودتنظیمی میلر و براون (۱۹۹۹) و پرسشنامه هوش اخلاقی بوربا (۲۰۰۱) استفاده شد. داده ها با بهره گیری از نرم افزار SPSS-۲۳ و آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین هوش اخلاقی و خودتنظیمی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد R = ۰.۶۴، p < ۰.۰۱، به گونه ای که با افزایش هوش اخلاقی، سطح خودتنظیمی دانشجویان نیز افزایش می یابد. این یافته ها حاکی از آن است که هوش اخلاقی می تواند نقش مهمی در تقویت توانایی کنترل هیجان ها، رفتارها و تصمیم گیری اخلاقی دانشجویان ایفا کند. بر این اساس، توجه به آموزش و تقویت هوش اخلاقی و مهارت های خودتنظیمی در برنامه های آموزشی دانشگاه ها می تواند به ارتقای رفتارهای اخلاقی و کارآمدی اجتماعی دانشجویان منجر شود.

کلیدواژه ها:

هوش اخلاقی ، خودتنظیمی ، دانشجویان