ارزیابی تاثیر احیای هویت صنعتی تاریخی قائمشهر بر سیاست های توسعه شهری معاصر

شهرهای صنعتی که در دوران گذار به پساصنعتی شدن با چالش های هویتی و اقتصادی روبرو شده اند، به طور فزاینده ای به میراث صنعتی خود به عنوان یک دارایی استراتژیک برای بازآفرینی شهری می نگرند. قائمشهر، که روزگاری با نام «شاهی» به عنوان یکی از قطب های صنعتی ایران شناخته می شد، نمونه ای بارز از این شهرهاست. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر مرور نظام مند اسناد، طرح های شهری و پژوهش های پیشین، به ارزیابی تاثیرات بالقوه و بالفعل احیای هویت صنعتی تاریخی این شهر بر سیاست های توسعه شهری معاصر آن می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هویت صنعتی قائمشهر، که ریشه در تاسیس کارخانجاتی چون نساجی، گونی بافی و کنسروسازی دارد، پس از یک دوره رکود، اکنون به عنوان یک «میراث صنعتی» در اسناد بالادستی مانند طرح جامع شهری به رسمیت شناخته شده است. این تغییر نگرش، پتانسیل تاثیرگذاری عمیقی بر سیاست گذاری های شهری در ابعاد اقتصادی (توسعه گردشگری صنعتی، ایجاد اشتغال)، اجتماعی-فرهنگی (تقویت حافظه جمعی، افزایش حس تعلق) و کالبدی (بازآفرینی اراضی قهوه ای، ارتقای سیمای شهری) دارد. با این حال، چالش هایی نظیر تامین مالی، مسائل حقوقی و مالکیتی، و نیاز به مدیریت یکپارچه، از موانع اصلی پیش روی تحقق کامل این پتانسیل ها هستند. این مقاله ضمن تحلیل این ابعاد، پیشنهاداتی را برای سیاست گذاران شهری جهت بهره برداری بهینه از این میراث ارزشمند ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هویت شهری ، میراث صنعتی ، توسعه شهری ، بازآفرینی شهری ، قائمشهر ، سیاست گذاری شهری