تبیین پیامدهای اخلاقی و تربیتی استفاده از هوش مصنوعی در آموزش دانش آموزان

هوش مصنوعی به عنوان یکی از نوآوری های پیشرو در حوزه آموزش، تغییرات بنیادینی در فرآیند یاددهی و یادگیری ایجاد کرده است که بر کیفیت آموزش، تعاملات معلم و دانش آموز و مهارت های فردی و اجتماعی یادگیرندگان تاثیرگذار است. این فناوری با ارائه محیط های یادگیری تعاملی، شخصی سازی محتوا و ارائه بازخورد فوری، امکان رشد مهارت های شناختی، تفکر انتقادی، خلاقیت و خودتنظیمی دانش آموزان را فراهم می آورد و تجربه یادگیری را معنادار و جذاب می سازد. معلم به عنوان راهنمای یادگیری، هدایتگر اخلاقی و نظارت کننده بر الگوریتم ها، باید محیط یادگیری را مدیریت کرده و مهارت های اجتماعی، اخلاقی و تربیتی دانش آموزان را حفظ نماید. همچنین، معلم می تواند با تحلیل بازخوردهای هوشمند، مسیر یادگیری هر دانش آموز را متناسب با نیازهای فردی هدایت کند و فرصت های یادگیری فعال، خلاق و مشارکتی را برای دانش آموزان فراهم سازد. بدون حضور فعال و آگاهانه معلم، نقش تربیتی هوش مصنوعی محدود خواهد بود و پیامدهای اخلاقی و اجتماعی آن ممکن است منفی شود. محیط های دیجیتال و تعاملی با ارائه بازخورد فوری و سناریوهای چالش برانگیز می توانند انگیزه، اعتماد به نفس و حس خودکارآمدی دانش آموزان را افزایش دهند، اما استفاده نامتعادل یا بیش از حد ممکن است به اضطراب، وابستگی ذهنی و کاهش فرصت تعاملات اجتماعی منجر شود. به همین دلیل طراحی محیط های هوشمند باید متوازن باشد و همزمان مهارت های شناختی، اجتماعی و عاطفی دانش آموزان را تقویت کند تا فرآیند یادگیری به صورت جامع و انسانی شکل گیرد.

کلیدواژه ها:

تبیین هوش مصنوعی ، آموزش ، دانش آموزان ، محیط های دیجیتال ، یادگیری تعاملی