محاسبات دزیمتری داخلی رادیونوکلید لوتسیوم-۱۷۷ مورد استفاده در رادیوسینووکتومی با استفاده از کد مونت کارلو

این پژوهش با بهره گیری از کد شبیه سازی مونت کارلو MCNPX و رویکرد دزیمتری داخلیMIRD، به ارزیابی توزیع دز جذبی رادیونوکلید لوتسیوم-۱۷۷ در فرآیند رادیوسینووکتومی پرداخته است. هدف اصلی، تحلیل الگوی توزیع دز در بافت هدف (سلول های پوششی سینوویوم)، بافت های بحرانی (سینوویوم، غضروف مفصلی و استخوان مفصل) و سایر اندام های حیاتی این روش درمانی بود. نتایج حاصل از پروفایل دز عمقی در مفصل سینوویال، نشان دهنده تمرکز بیشینه دز در لایه های سطحی سینوویوم و کاهش نمایی دز متناسب با افزایش عمق بود. برای اکتیویته تجمعی MBq۱، دز جذبی در بافت سینوویال حدود mGy/MBq ۳-۱۰×۸۵/۳ و در اندام های دوردست نظیر کبد mGy/MBq ۹-۱۰×۱۵/۱ محاسبه گردید که نشان دهنده تمرکز بالای تابش در ناحیه هدف و حداقل پرتودهی به سایر اندام ها است. این الگو، انتخاب گری درمانی بالا را تایید می کند، به گونه ای که دز دریافتی توسط بافت های سالم مجاور در محدوده ایمن باقی می ماند. همچنین، دز جذبی در اندام های دور دست مانند کبد، کلیه و طحال ناچیز است. فرآیند اعتبارسنجی با مقایسه مقادیر دز محاسبه شده توسطMCNPX  و داده های مرجع  ICRP انجام شد. تطابق نتایج، گویای دقت بالای شبیه سازی عددی و اعتبار نتایج بود. یافته ها موید آن است که رادیوسینووکتومی با لوتسیوم-۱۷۷، به عنوان یک راهبرد ایمن و هدفمند، با تمرکز بهینه تابش بر بافت های پاتولوژیک و کاهش چشمگیر پرتودهی غیرضروری به ساختارهای سالم، قابلیت بالایی در بهینه سازی پروتکل های درمانی و کاهش عوارض جانبی دارد. این مطالعه، پایه ای علمی برای ارتقای اثربخشی بالینی در مدیریت سینوویت فراهم می نماید.

کلیدواژه ها:

دزیمتری داخلی ، رادیوسینووکتومی ، لوتسیوم-۱۷۷ ، شبیه سازی MCNPX ، ضریب جذب ویژه (SAF)