بررسی اثرات و چالش های زیست محیطی و انسانی آلاینده های نوظهور PFAS و راه کارهایی برای مدیریت و پالایش آنها به شیوه ای پایدار
محل انتشار: مجله تحقیقات آب و خاک ایران، دوره: 56، شماره: 9
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 76
فایل این مقاله در 36 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IJSWR-56-9_001
تاریخ نمایه سازی: 29 دی 1404
چکیده مقاله:
ترکیبات پرفلوئوروآلکیلی (PFAS) به عنوان آلاینده های مصنوعی نوظهور با پایداری بالا و خطرات بالقوه برای سلامتی، به طور فزاینده ای مورد توجه قرار گرفته اند. این ترکیبات به دلیل ویژگی های فیزیکوشیمیایی خاص، در محیط زیست به سختی تجزیه می شوند و به مدت طولانی باقی می مانند. PFAS در صنایع مختلفی همچون تولید مواد نساجی ضدآب، ظروف پخت وپز نچسب، بسته بندی های غذایی و مواد خاموش کننده آتش کاربرد دارند و از طرق گوناگون همچون فاضلاب های صنعتی و زنجیره غذایی وارد محیط زیست شده، مشکلاتی نظیر اختلالات غدد درون ریز، کاهش عملکرد سیستم ایمنی و خطرات بارداری را سبب می شوند. عدم توجه به این مساله می تواند پیامدهای جبران ناپذیری بر امنیت غذایی، سلامت انسان و توسعه پایدار داشته باشد. این پژوهش بر لزوم مدیریت پایدار PFAS تاکید کرده و نشان می دهد که بدون اقدامات سریع، این ترکیبات تهدیدی جدی برای اکوسیستم ها هستند. مطابق استاندارد سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده(EPA)، سطح مجاز PFAS در آب آشامیدنی ۷۰ نانوگرم بر لیتر است و مقادیر بالاتر از آن خطراتی همچون اختلالات هورمونی و کاهش ایمنی به همراه دارد. غلظت PFAS در محیط های مختلف گسترده است: در شیرابه بین ۳۰۰ تا ۱۲۵۰۰۰ نانوگرم بر لیتر، در خاک بین ۰۱/۰ تا ۴۶۰۰۰۰ میکروگرم بر کیلوگرم و در جامدات زیستی بین ۲/۰ تا ۵۰۰۰۰۰ میکروگرم بر کیلوگرم. روش های حرارتی برای حذف PFAS از خاک کارآمد هستند اما هزینه بر و مخرب اند، در حالی که روش های زیستی مانند گیاه پالایی به دلیل سازگاری با محیط زیست مناسب ترند. برای آب، فناوری های نوین مانند اسمز معکوس، کربن فعال و تبادل یونی از موثرترین روش ها بوده و می توانند بیش از ۹۰ درصد PFAS را حذف کنند. اقدامات نظیر کاهش تولید PFAS طی ۱۰ سال آینده می تواند به حفظ سلامت و پایداری اکوسیستم ها کمک کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
شایان شریعتی
گروه مهندسی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
مهرداد منافی
گروه مهندسی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
مجید بغدادی
گروه مهندسی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
تورج نصرآبادی
گروه برنامه ریزی، مدیریت محیط زیست و HSE، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :