بررسی اثر اسید هیومیک و اسیدهای آمینه بر عملکرد کمی و کیفی گشنیز (Coriandrum sativum L.)

به منظور بهبود کارایی جذب آب و عناصر غذایی و متعاقبا افزایش کیفیت و کمیت عملکرد، طیف وسیعی از محرک های رشد مانند اسید هیومیک و اسید آمینه استفاده می شود. به این دلیل در پژوهش حاضر تاثیر اسیدهیومیک و اسیدآمینه بر ویژگی های کمی و کیفی گشنیز، در مزرعه ای واقع در شهرستان همدان، روستای ده دلیان در بهار سال ۱۴۰۳ مورد بررسی قرار گرفت. مطالعه در قالب آزمایش فاکتوریل، بر پایه طرح کامل تصادفی، در ۳ تکرار اجرا شد. دو فاکتور شامل اسیدهیومیک در سه سطح (شاهد، غلظت ۲ و ۴ در لیتر) و اسیدهای آمینه در سه سطح (شاهد، غلظت ۲ و ۴ در لیتر) بود. نتایج نشان داد که اثر هر دو فاکتور اسید آمینه و اسید هیومیک بر اکثر صفات گشنیز معنی دار بود. بیشترین تعداد ساقه (۲۲/۸)، طول (cm۲۲/۴۱) شاخساره، وزن تر (g۸۸/۸ )، وزن خشک (g ۲۴/۳) و حجم (cm۳۳۳/۱۰) ریشه، وزن هزاردانه(g۳۰/۱۰) و محتوای نسبی آب برگ (۱۹/۷۹) در تیمار اسید آمینه و اسید هیومیک ۴ در لیتر و کمترین آن ها در تیمار شاهد به دست آمد. بیشترین طول ریشه (cm۸۸/۱۷) در تیمار اسید آمینه و اسید هیومیک ۴ در لیتر و کمترین آن در تیمار شاهد، مشاهده شد. بیشترین عملکرد بذر (g۳۳/۱۱۱) در تیمار اسید آمینه ۴ در لیتر-اسید هیومیک ۴ در لیتر و کمترین آن در تیمار شاهد بود. بیشترین درصد اسانس در هنگام اعمال بیشترین غلظت اسید آمینه یا اسید هیومیک به تنهایی حاصل شد، هرچند کمترین میزان آن، مانند اکثر صفات در شاهد (۳۶/۰ %) بود. اثر هر دو اسید آمینه و اسید هیومیک بر محتوای کلروفیل، افزایشی بود و بیشترین (mgg-۱۱۹/۴ ) و کمترین (mgg-۱۶۹/۲) آن به ترتیب در تیمار اسید آمینه-اسید هیومیک ۴ در لیتر و تیمار شاهد به دست آمد. بنابراین اسید هیومیک و اسیدهای آمینه و اثرات متقابل آن ها، نقش مفید و موثری بر افزایش کمیت و کیفیت عملکرد گشنیز داشته و محلول پاشی آن ها از لحاظ اقتصادی قابل توجیه است.

کلیدواژه ها:

اسانس ، کلروفیل ، گیاه دارویی ، وزن ریشه