اثر مداخله ترکیبی و جداگانه تمرین تناوبی با شدت بالا و مکمل یاری عصاره بوقناق بر بیومارکرهای آپوپتوز در بافت عضله دوقلو موش های نر مبتلا به دیابت نوع ۲

هدف: دیابت نوع ۲ (T۲DM) اختلال متابولیک شایعی است که با مقاومت به انسولین و نقص ترشح انسولین همراه است و موجب آسیب و تحلیل عضلانی می شود. ازآنجاکه استرس اکسیداتیو و آپوپتوز نقش مهمی در آسیب عضلات اسکلتی در دیابت دارند، هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) و عصاره بوقناق، به صورت جداگانه و ترکیبی، بر بیومارکرهای آپوپتوز در عضله سولئوس موش های دیابتی بود. مواد و روش ها: در این پژوهش تجربی، ۵۰ موش صحرایی نر به پنج گروه تقسیم شدند: کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی+بوقناق، دیابتیHIIT+ و دیابتی+HIIT+بوقناق. دیابت با تزریق استرپتوزوتوسین (STZ) القا شد. مداخلات شامل شش هفته تمرین HIIT  و تجویز خوراکی عصاره بوقناق (۱۰۰ میلی گرم/کیلوگرم) بود. در پایان دوره، سطوح پروتئین های Bax و Bcl-۲ و نسبت Bax/Bcl-۲ در عضله سولئوس اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تمرین HIIT باعث کاهش معنادار BAX (p=۰.۰۰۱)  و افزایش معنادار Bcl-۲ (p=۰.۰۰۱) در مقایسه با گروه کنترل دیابتی شد. تجویز بوقناق به تنهایی تاثیر معناداری بر سطوح Bax و Bcl-۲ نداشت(p>۰.۰۵) . درمقابل، گروه ترکیبی کاهش چشمگیر BAX (p=۰.۰۰۱)، افزایش چشمگیر Bcl-۲ (p=۰.۰۰۱) و کاهش قابل توجه نسبت Bax/Bcl-۲ را نشان داد که از سایر گروه های مداخله ای بیشتر بود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه بیانگر آن است که تمرین HIIT اثرات حفاظتی قابل توجهی بر عضلات دیابتی دارد و ترکیب آن با عصاره بوقناق می تواند این اثرات را تقویت کند و میزان آپوپتوز را کاهش دهد. به طور کلی، مداخله ترکیبی HIIT و بوقناق ممکن است رویکردی موثر برای مدیریت و کاهش عوارض عضلانی مرتبط با دیابت نوع ۲ باشد.

کلیدواژه ها:

تمرینات تناوبی با شدت بالا ، عصاره بوقناق ، دیابت نوع ۲ ، آپوپتوز