ارزیابی تاب آوری شبکه توزیع آب شهری در برابر زلزله (مطالعه موردی شهر سنندج)

این پژوهش با بهره گیری از روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) به ارزیابی آسیب پذیری و تاب آوری شبکه توزیع آب شهری در مناطق فیض آباد و بهاران شهر سنندج در برابر پارامتر بیشینه سرعت زمین (PGV) پرداخته است. هدف اصلی مطالعه شناسایی عوامل کلیدی موثر بر آسیب پذیری شبکه و ارائه راهکارهایی برای افزایش تاب آوری این زیرساخت حیاتی می باشد. (PGV) بر اساس داده های ۴۰ گسل با طول بیش از ۱۰ کیلومتر در شعاع ۷۰ کیلومتری شهر و با استفاده از روابط کاهندگی استخراج شد و داده های زمین شناسی، ژئومورفولوژی، نوع خاک، قطر و جنس لوله ها از منابع معتبر محلی گردآوری شد. معیارهای اصلی شامل (PGV)، زمین شناسی، خاک، جنس و قطر لوله ها با وزن های ۰.۴۶۰، ۰.۱۱۲، ۰.۲۴۳ و ۰.۱۸۲ در مدل (AHP) تلفیق و نقشه های آسیب پذیری شبکه تهیه شد. نتایج نشان داد که (PGV) در سطح شهر بین ۳۵ تا ۳۹ cm/s قرار دارد. در فیض آباد، کاهش PGV همراه با لوله های فولادی قطور و خاک آبرفتی کواترنر موجب قرارگیری ۸۱ درصد شبکه در طبقه آسیب پذیری کم و تنها ۲.۱ درصد در طبقه آسیب شدید شد. در بهاران، (PGV) بالاتر (۳۹ cm/s) همراه با لوله های آزبستی کم قطر و بستر شیل، ۳۴ درصد شبکه را در طبقه آسیب پذیری خیلی شدید قرار داد. این تفاوت مکانی نشان می دهد که (PGV) به تنهایی عامل تعیین کننده آسیب پذیری نیست و برهم کنش میان (PGV)، جنس و قطر لوله و ویژگی های زمین شناسی الگوی آسیب پذیری را شکل می دهد. نتایج مطالعه چارچوبی علمی برای ارزیابی آسیب پذیری شبکه های آب ارائه کرده و امکان تداوم خدمت رسانی آب شرب در شرایط بحرانی را تضمین می کند و قابلیت تعمیم به شهرهای مشابه را داراست

کلیدواژه ها:

seismic resilience ، peak ground velocity ((PGV)) ، water distribution network ، analytical hierarchy process geographi information systems ، آسیب پذیری ، بیشینه سرعت زمین ، تاب آوری شبکه توزیع آب ، تحلیل سلسله مراتبی ، سیستم اطلاعات جغرافیایی