بررسی اثرات هم افزایی نانوذرات پیپرین و کورکومین بر اختلالات یادگیری، حافظه فضایی و آسیب اکسیداتیو ناشی از مت آمفتامین ها بر موش سوری

سابقه و هدف: امروزه، تغییر الگوی مصرف مواد مخدر از ترکیبات سنتی به مواد صنعتی-شیمیایی و استفاده از ترکیبات محرک و روانگردان، به عنوان یک مشکل جدی به شمار می رود. مخدرهای صنعتی ترکیبی از مخدرهای سنتی با ترکیبات شیمیایی هستند که از میان آن ها می توان به مت آمفتامین اشاره کرد. به جهت تاثیرآنتی اکسیدانی و فراهمی زیستی بالاتر نانوکورکومین و نانوپیپرین، این مطالعه با هدف بررسی اثر هم افزایی این ترکیبات بر اختلال رفتاری، یادگیری و حافظه فضایی درکاهش استرس اکسیداتیو ناشی از دوز سمی مت آمفتامین در موش سوری، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، به طور تصادفی از ۱۰۴ موش سوری نر در ۱۳ گروه تحت تیمار با نانوذرات کورکومین و پیپرین استفاده شد. سمیت حاد مت آمفتامین در آن ها با گروه شاهد بررسی گردید. به منظور ارزیابی توان یادگیری و حافظه، از تست ماز آبی موریس (MWM) و جهت آنالیز وضعیت استرس اکسیداتیو از سنجش گلوتاتیون (GSH)، پروتئین کربونیل (PC)، لیپیدپراکسیداسیون (LPO)، گونه های فعال اکسیژن (ROS) و از تست (MTT) هم جهت ارزیابی فعالیت متابولیک سلولی استفاده شد. یافته ها: مت آمفتامین به طور معنی داری باعث افزایش سطوح ROS، لیپید پراکسیداسیون، پروتئین کربونیل و کاهش معنی دار در عملکرد میتوکندریایی و گلوتاتیون نسبت به گروه شاهد شد (۰/۰۰۱< P). این درحالی است که عملکرد سلولی در موش های دریافت کننده کورکومین و پیپرین بهبود یافته و استرس اکسیداتیو کاهش یافت. استنتاج: مت آمفتامین موجب تغییر در یادگیری، اختلالات حافظه فضایی و آسیب اکسیداتیو در موش ها و منجر به تولید آتی ROS می شود که با آسیب میتوکندریایی همراه است. جدا از بهبود عملکرد سلولی و کاهش استرس اکسیداتیو توسط کورکومین و پیپرین، ترکیبات نانوساختار آن ها، احتمالا با تاثیر نفوذپذیری بیش تر و به دلیل خاصیت آنتی اکسیدانی بهتر، اثرات محافظت کنندگی بیش تری در برابر سمیت ناشی از مت آمفتامین از خود نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

Oxidative stress ، Piperine-Curcumin nanoparticles ، Methamphetamine ، استرس اکسیداتیو ، نانوکورکومین ، نانوپیپرین ، مت آمفتامین