اثر یک دوره تمرین هوازی و آب هیدروژنه بر غلظت IL-۶ و TNF-α سرم و وضعیت بالینی بیماران مبتلا به پارکینسون:یک کارآزمایی بالینی

سابقه و هدف: بیماری پارکینسون یک اختلال نورودژنراتیو شایع است که با افزایش فاکتورهای التهابی مانند IL-۶ و TNF-α و کاهش کیفیت زندگی همراه است. این مطالعه با هدف بررسی اثر تمرین هوازی و آب هیدروژنه بر سطوح سرمی IL-۶ و TNF-α و وضعیت بالینی بیماران مبتلا به پارکینسون، انجام پذیرفت.  مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی، ۳۲ بیمار پارکینسون (مراحل دو و سه، با سن:۸۰-۳۰ سال) به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل، تمرین هوازی، آب هیدروژنه و ترکیب تمرین هوازی و آب هیدروژنه تقسیم شدند. برای کاهش سوگیری ارزیابان برای UPDRS و شاخص های بیوشیمیایی کور سازی شدند. گروه های مداخله به مدت چهار هفته، سه جلسه در هفته تمرین هوازی (با شدت ۸۰-۶۰ درصد ضربان قلب بیشینه) و یا مصرف روزانه ۱۰۰۰ میلی لیتر آب هیدروژنه دریافت کردند. سطوح سرمی IL-۶ و TNF-α به روش الایزا و علائم بالینی با پرسشنامه مقیاس یکپارچه درجه بندی پارکینسون (UPDRS) ارزیابی شد. داده ها با آزمون های آماری شاپیرو-ویلک، T همبسته، کوواریانس دوطرفه (MANCOVA)، و تعقیبی LSD تحلیل شدند و سطح معنی داری  ۰/۰۵>p در نظر گرفته شد. یافته ها: گروه ها از نظر متغیرهای پایه (سن، شاخص توده بدنی، سطوح اولیه IL-۶، TNF-α و نمرات UPDRS) با استفاده از آزمون ANOVA همسان بودند (۰/۰۵IL-۶ و TNF-α نسبت به گروه کنترل نشان دادند (۰/۰۵≥P). گروه ترکیبی (تمرین هوازی + هیدروکسی تراپی) بیش ترین کاهش را در این فاکتورهای التهابی داشت (۰/۰۰۰۱=P). هم چنین، علائم بالینی در گروه های مداخله بهبود یافت، بیش ترین کاهش علائم بالینی مربوط به گروه تمرین هوازی و آب هیدروژنه (تمرین هوازی: ۰/۰۰۱ =P، آب هیدروژنه :۰/۰۰=P، ترکیبی: ۰/۰۰۰۱>P) بود. استنتاج: ترکیب تمرین هوازی و آب هیدروژنه می تواند به عنوان یک مداخله غیرتهاجمی موثر، التهاب سیستمیک را کاهش داده و وضعیت بالینی بیماران پارکینسون را بهبود بخشد. شماره ثبت کارآزمایی بالینی: IRCT۲۰۲۵۰۷۱۴۰۶۶۴۸۷N۱

کلیدواژه ها:

Parkinson’s disease ، aerobic exercise ، hydrogenated water therapy ، IL-۶ ، TNF-α ، پارکینسون ، تمرین هوازی ، آب هیدروژنه ، IL-۶ ، TNF-α