تحلیل گفتمان های سیاسی در استراتژی های روابط عمومی دولتی: از اقتدارگرایی تا مشارکت جویی

روابط عمومی دولتی به عنوان پلی بین حکومت و شهروندان،نقشی حیاتی در شکل دهی به افکار عمومی و مشروعیت بخشی به سیاست ها ایفا می کند. استراتژی های روابط عمومی دولتی در خلا شکل نمی گیرند، بلکه عمیقا تحت تاثیر گفتمان های سیاسی مسلط در یک جامعه هستند. این مقاله با بهره گیری از چارچوب نظریه گفتمان به ویژه آرای لاکلاو و موفه، به تحلیل چگونگی تاثیرگذاری گفتمان های سیاسی مختلف بر طراحی و اجرای استراتژی های روابط عمومی دولتی می پردازد. روش تحقیق این مقاله، تحلیل ثانویه داده ها و مطالعات موردی با رویکرد کیفی است. یافته های تحقیق نشان می دهد که می توان گفتمان های مسلط بر روابط عمومی دولتی را در یک طیف از «گفتمان اقتدارگرا-تبلیغاتی» تا «گفتمان دموکراتیک-مشارکت جو» دسته بندی کرد. در گفتمان اقتدارگرا، روابط عمومی به ابزاری برای یک سویه گری، کنترل اطلاعات و تحمیل اراده دولت تبدیل می شود. در مقابل، در گفتمان دموکراتیک، روابط عمومی بر پایه دیالوگ، شفافیت، پاسخگویی و جلب مشارکت فعال شهروندان استوار است. این مقاله با ارائه نمونه های عینی، استدلال می کند که ماهیت نظام سیاسی، ایدئولوژی حاکم و گفتمان مسلط، مولفه های کلیدی استراتژی روابط عمومی از جمله مخاطب شناسی، محتوای پیام، کانال های ارتباطی و سنجش اثربخشی را تعیین می کنند. در نهایت، نتیجه گرفته می شود که حرکت به سمت گفتمان های مشارکت جویانه نه تنها موجب افزایش مشروعیت و اعتماد عمومی می شود، بلکه کارآمدی حکمرانی را نیز در بلندمدت تضمین می کند.

کلیدواژه ها:

روابط عمومی دولتی ، گفتمان سیاسی ، استراتژی های ارتباطی ، نظریه گفتمان ، مشروعیت ، حکمرانی ، مشارکت شهروندی