نقش مدیریت فرهنگی در پاسداری از میراث ناملموس و فرهنگ بومی: چالش ها و راهبردها

میراث فرهنگی ناملموس،که شامل سنت های شفاهی، هنرهای اجرایی، آیین ها، دانش سنتی و مهارت های مربوط به صنایع دستی می شود، هسته اصلی هویت و تنوع فرهنگی communities بومی و محلی را تشکیل می دهد. در عصر جهانی شدن و یکسان سازی فرهنگی، این گنجینه های فرهنگی به شدت در معرض خطر فراموشی، تحریف و زوال قرار دارند. این مقاله با هدف تبیین نقش حیاتی «مدیریت فرهنگی» به عنوان یک رهیافت برنامه ریزی شده و نظام مند در پاسداری، احیا و ترویج موثر میراث ناملموس و فرهنگ بومی نگاشته شده است. روش تحقیق این مقاله، کیفی و از نوع تحلیلی-توصیفی است که با مطالعه اسناد کتابخانه ای و منابع معتبر بین المللی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مدیریت فرهنگی با به کارگیری چارچوب های علمی و مشارکت جویانه، می تواند در حوزه های کلیدی همچون: ۱. مستندسازی و پژوهش نظام مند، ۲. انتقال بین نسلی از طریق نظام های آموزشی رسمی و غیررسمی، ۳. توانمندسازی جامعه حامل (Community Empowerment)، ۴. توسعه پایدار و مسئولانه مبتنی بر فرهنگ، و ۵. ایجاد پیوند بین میراث ناملموس و میراث ملموس، ایفای نقش کند. در نهایت، این مقاله به بررسی مهم ترین چالش های پیش رو، از جمله کم رنگ شدن نقش جوامع بومی، تاثیرات مخرب گردشگری بی ضابطه، کمبود منابع مالی و ضعف در قوانین حمایتی می پردازد و راهبردهایی برای غلبه بر این چالش ها از منظر مدیریت فرهنگی ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

دیریت فرهنگی ، میراث فرهنگی ناملموس ، فرهنگ بومی ، پاسداری ، جامعه حامل ، توسعه پایدار ، کنوانسیون ۲۰۰۳ یونسکو