جایگاه گفتمان اندیشه دینی در علم هندسه کاربردی صنعتگران و هنرمندان ایران دوره اسلامی

تمدن اسلامی دارای خاستگاه نظری و معرفتی بوده و بنیادهای تئوریک این تمدن در آثار مختلف خاصه هنرهای صناعی نمود یافته است. انواع هنرها در تمدن اسلامی برای تجلی صورمثالی و دینی، گفتمانهایی که خود سنخیتی ذاتی با صور معرفتی دین اسلام دارد، را برگزیده است. هر فرم و نقش در هنرتمدن اسلامی بنابر ارتباط نزدیکی که با هندسه دارد؛ حامل معنا و مفهومی رمزگونه و تمثیلی از بینش و اعتقادات دینی است . هدف از این مقاله معرفی و شناخت گفتمان اندیشه دینی در هندسه و الگوهای هندسی موجودآثارهنری تمدن اسلامی ایران است. روش تحقیق در این پژوهش به شیوه توصیفی–تحلیلی انجام شده است. روش گردآوری اطلاعات اسنادی (کتابخانه ای) است و روش تجزیه و تحلیل اطلاعات کیفی است. نتایج نشان می دهد که سرشت معنوی وحکمت نهفته در هندسه و مفاهیم و معانی مرتبط با آن در تمدن اسلامی در تطابق با گفتمان دینی در قالب تزیینات و ساختار هنرهای صناعی ایران اسلامی نمود یافته است و هنرمندان مسلمان با بهره گیری این علم کاربردی در نمایش مفاهیم معنوی و دینی نقش بسزایی را در تاریخ هنر دوره اسلامی ایفا نموده اند.

کلیدواژه ها:

گفتمان دینی ، هندسه کاربردی ، هنرهای صناعی ، تمدن اسلامی