تبیین تاثیر مولفه های طبیعت گرایی در فضاهای فرهنگی دوره معاصر

انسان امروزی در وضعیتی است که احیای رابطه هماهنگ با طبیعت را در زندگی خود جستجو می کند، اما از گستردگی و عمق این پیوند و معنای طبیعت آگاه نیست و رابطه اش با طبیعت به یک رابطه صوری تبدیل شده است؛ همچنین تغییرات اجتماعی ناشی از پیدایش و انتقال فناوری از موضوعات پیچیده عصر جدید بوده که توسعه، نوسازی، تغییرات فرهنگی و در مواردی تناقض ها و بن بست های اجتماعی فرهنگی به همراه داشته است. با توجه به رویکرد فرهنگی و اجتماعی معماری در مسیر ارتباط انسان با طبیعت و محیط هایی طبیعی از این قبیل، بیش از پیش احساس می شود. این امر باعث شد که در این پژوهش، به فضاهای فرهنگی که در دوره معاصر ساخته شده اند بپردازیم و میزان پیوند با طبیعت و تاثیر مولفه های طبیعت گرایی را در آن ها بررسی کنیم. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف ارزیابی بررسی تاثیر مولفه های طبیعت گرایی در فضاهای فرهنگی دوره معاصر و در پاسخ به این سوال که: مولفه های طبیعت گرایی چگونه در فضاهای فرهنگی تاثیر می گذارند؟ انجام گرفته است. این پژوهش کاربردی، از نوع توصیفی-تحلیلی و راهبرد نمونه موردی و به شیوه کیفی می باشد که با روش بررسی اسنادی و کتابخانه ای به جمع آوری اطلاعات پرداخته است. به طور خلاصه نتایج پژوهش نشان دهنده آن است که آب بر سازماندهی، باد بر جهت گیری و ارتفاع ساختمان، طبیعت و سبزینگی بر فرم بنا، رنگ و مصالح بر هماهنگی بنا با محیط پیرامون، عناصر معماری بر ایجاد حیاط، بادگیر و دیگر عنصرهای معماری و ... تاثیر می گذارد؛ همچنین در فرهنگستان نگارستان بیشترین میزان سازگاری با معماری طبیعت گرا دیده می شود.

کلیدواژه ها:

معماری طبیعت گرا ، مولفه های طبیعت گرایی ، مراکز فرهنگی ، دوره معاصر