بررسی کاربردهای بینایی رایانه ای در طراحی شهری: مرور سیستماتیک

مقدمه:  بینایی رایانه ای، زیرشاخه ای پیشرفته از هوش مصنوعی است که با استخراج اطلاعات از تصاویر و ویدئوها، قابلیت رصد برخط و تحلیل الگوهای رفتاری را در مقیاس شهری فراهم می کند. تلفیق این فناوری با سامانه های هوشمند حمل ونقل، مدیریت ترافیک و ارزیابی کیفی فضاهای عمومی، نویدبخش دگرگونی در فرآیند تصمیم-سازی و طراحی شهری است.داده و روش: برای شناسایی کاربردهای کلیدی، مرور نظام مند ۱۲۳ مقاله نمایه-شده در پایگاه های Scopus و Web of Science طی سال های ۲۰۱۲-۲۰۲۴ انجام شد. پس از غربالگری PRISMA، ۷۶ سند واجد شرایط کدگذاری شد. تحلیل محتوای کیفی با نرم افزار **MAXQDA ۲۰۲۲** و رویکرد تماتیک انجام گرفت؛ پایایی کدگذاری به کمک ضریب کاپای کوهن (κ = ۰.۸۲) تایید شد.یافته ها: سه خوشه اصلی استخراج گردید: (۱) بهینه سازی شبکه حمل ونقل، شامل تشخیص خودکار تراکم ترافیک و پایش ایمنی عابرپیاده؛ (۲) ارزیابی و ارتقای کیفیت فضاهای عمومی با تشخیص الگوهای تجمع و رفتار کاربران؛ و (۳) پایش محیط زیست شهری، خصوصا سنجش سرانه و سلامت فضاهای سبز از طریق طبقه بندی طیفی پوشش گیاهی. مطالعات تجربی گزارش کرده اند که بهره گیری از سامانه های بینایی رایانه ای می تواند وقت سفر را تا ۲۰ درصد و نرخ تصادف در تقاطع های هوشمند را تا ۱۵ درصد کاهش دهد، در حالی که شاخص سرزندگی فضاهای شهری تا ۱۲ درصد افزایش یافته است.نتیجه گیری: گرچه مزایای فناورانه چشمگیر است، چالش هایی نظیر سرمایه گذاری در زیرساخت های پردازش لبه ای، تدوین چارچوب های حریم خصوصی و نبود استانداردهای داده مکانی، مانع بهره برداری فراگیر می شود. پیشنهاد می شود پژوهش های آینده بر تدوین پروتکل های ناشناس سازی تصویر، مدل های مشارکتی داده باز با شهرداری ها و ارزیابی هزینه – فایده اجرای پایلوت های محله-مقیاس تمرکز کنند. رویکرد بینایی رایانه ای، چنانچه با ملاحظات اخلاقی و مدیریتی همراه شود، می تواند به موتور محرک شهرهای هوشمند و پایدار بدل گردد. (۲۴۹ واژه)

کلیدواژه ها:

کاربردها ، بینایی رایانه ای ، طراحی شهری ، مرور سیستماتیک