مطالعه جامعه شناختی رابطه سرمایه اجتماعی با مشارکت شهروندان در بهسازی بافت های فرسوده شهری (بررسی میدانی منطقه یک شهرداری ساری)

مقدمه: در بافت های فرسوده شهری به دلیل فقر ساکنان و بی انگیزگی سرمایه گذاران، امکان نوسازی خودبه-خودی آن وجود نداشته و مستلزم برنامه ریزی خاص است. مشکلات و مسائلی که بافت فرسوده منطقه چهار شهر ساری به عنوان بافت کهن با آن مواجه هست، رویکرد جامعه محور را برای بازآفرینی شهری مطرح می نماید. رکن اصلی این رویکرد مشارکت ساکنین در طرح های بهسازی و نوسازی هست. هدف تحقیق، مطالعه جامعه شناختی رابطه سرمایه اجتماعی با مشارکت شهروندان در بهسازی بافت های فرسوده شهر ساری در سال ۱۴۰۳ می باشد.داده و روش: روش پژوهش، توصیفی-پیمایشی و جامعه آماری شامل ساکنین منطقه چهار شهر ساری به عنوان بافت کهن بوده و به منظور آزمون فرضیه ها از روش همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر به مدل سازی با نرم افزار spss اقدام شد. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که بین شاخص های سرمایه اجتماعی و مشارکت شهروندان ساری رابطه معنی دار و مثبت وجود دارد و سه مولفه ی (احساس تعلق ، آگاهی و هویت محله ای و اعتماد به گروه های اجتماعی) سرمایه اجتماعی، ۳۸ درصد از واریانس تغییرات مشارکت شهروندان ساری در بهسازی بافت های فرسوده شهری را تببین می-کند. نتیجه گیری: منطقه چهار شهر ساری به دلیل غلبه تمایلات اقتصادی و مالکان از یک طرف و پایین بودن اعتماد اجتماعی مردم منطقه به نهادهای دولتی و حاکمیتی موجب شده است که برای شهرداری هزینه های بهسازی و نوسازی بسیار بالا و غیرقابل دسترس بشود و نهادهای مذهبی نیز نتوانسته اند رابطه اثرگذاری را بر بهسازی منطقه بگذارد. از طرفی دست زدن به بهسازی و نوسازی برای شهرداری بسیار گران و بدون مشارکت مردم منطقه امکان پذیر نیست. پس به ناچار ورود سرمایه اجتماعی و بالا بردن چهار مولفه آن می تواند کارگشا باشد.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، مشارکت شهروندان ، بافت های فرسوده شهری ، منطقه یک شهر ساری