کارایی تغذیه برگی سیلیسیم و تاثیر آن بر عملکرد گیاه گوجه فرنگی

باوجود اثبات مفید بودن سیلیسیم برای گیاهان، هنوز کارایی جذب برگی این عنصر درگیاهانی مانند گوجه فرنگی مشخص نیست، لذا در این آزمایش محلول پاشی سیلیکات پتاسیم (K۲SiO۳)، اسید منوسیلیسیک (H۴O۴Si) و سیلیکات سدیم (Na۲SiO۳)، هر سه تیمار در دو غلظت ۱ و ۲ میلی مولار، در قالب طرح کاملا تصادفی و در گلخانه پژوهشی دانشگاه کشاورزی ساری، مورد ارزیابی قرار گرفتند. صفات مورد ارزیابی در این آزمایش شامل عملکرد میوه، غلظت سیلیسیم برگ و درصد سیلیسیم در ترکیب عناصر سازنده مزوفیل (با استفاده از اسپکتوفتومتری پراکنده کننده انرژی اشعه ایکس) بود. نتایج به دست آمده نشان داد که تمامی تیمارهای استفاده شده برای محلول پاشی سیسلیسیم موجب افزایش سیلیسیم برگ نسبت به شاهد شدند؛ با این حال سیلیکات پتاسیم ۲ میلی مولار بیشترین افزایش سیلیسیم برگ را نشان داد، هرچند اختلاف آن با تیمار سیلیکات پتاسیم ۱ میلی مولار معنی دار نبود. میزان عنصر سیلیسیم در میانه مزوفیل برگ نشان داد که اسید مونوسیلیسیک ۱ میلی مولار، بیشترین نفوذ را به داخل برگ گوجه فرنگی داشته است و بعد از آن سیلیکات سدیم ۲ میلی مولار در رتبه بعدی قرار گرفت. از نظر عملکرد کل بوته، تنها دو تیمار سیلیکات سدیم ۱ میلی مولار با عملکرد ۲۳۴۹ گرم و اسید مونوسیلیسیک ۲ میلی مولار با عملکرد ۲۲۲۲ گرم، نسبت به شاهد برتری معنی داری نشان دادند، ولی سایر تیمارهای بکارفته نسبت به شاهد اختلاف معنی داری نداشتند.با اینکه عملکرد گوجه فرنگی در بوته تحت تاثیر محلول پاشی سیلیسیم قرار گرفت، ولی این افزایش براثر افزایش تعداد میوه نبود بلکه به دلیل افزایش اندازه میوه بود، زیرا تعداد میوه تحت تاثیر تیمارهای اعمال شده قرار نگرفت. از نظر افزایش اندازه میوه، تیمار اسید مونوسیلیسیک ۱ و ۲ میلی مولار و سیلیکات سدیم ۱ میلی مولار، وزن تک میوه بیشتری نسبت به شاهد داشتند. در مجموع می توان گفت که عنصر سیلیسیم می تواند نفوذ برگی در گیاه گوجه فرنگی داشته باشد، لذا محلول پاشی کودهای سیلیسیمی در گیاه گوجه فرنگی امکان پذیر است.

کلیدواژه ها:

اسید مونوسیلیسیک ، پراکنده کننده انرژی اشعه ایکس ، سیلیس ، نفوذ برگی