ارتباط الگوهای درماتوگلیفیک (اثر انگشت) با وضعیت چاقی در دانشجویان دختر دانشگاه مازندران: یک ابزار بالقوه برای غربالگری خطر

مقدمه و هدف برآمدگی های اپیدرمی می توانند به عنوان ابزاری مهم در تشخیص بسیاری از بیماری ها به ویژه بیماری هایی که بر اثر اختلالات ژنیتکی ایجاد می شوند، مورد استفاده قرار گیرند. چاقی اختلالی مزمن و پیچیده است که تحت تاثیر عوامل محیطی، متابولیکی و ژنتیکی قرار دارد و این عوامل می توانند بر شکل گیری الگوهای اثر انگشت در دوران جنینی موثر باشند. باتوجه به این مسئله، پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط الگوهای اثر انگشت با چاقی بر روی جمعیت دختران دانشجوی دانشگاه مازندران صورت گرفته است.  روش کار در این مطالعه، ۲۰۰ دانشجوی دختر ۱۹ تا ۳۰ ساله با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. قد و وزن شرکت کنندگان اندازه گیری و شاخص توده بدنی محاسبه شد. براساس معیارهای سازمان بهداشت جهانی افراد با شاخص توده بدنی ۱۸/۵-۲۲/۹ کیلوگرم بر متر مربع نرمال و بیشتر مساوی ۲۷/۵ چاق در نظر گرفته شد. نمونه های اثر انگشتان با استفاده از دستگاه بیومتریک اسکنر جمع آوری شدند و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS  نسخه ۲۷ صورت گرفت.  یافته ها نتایج آزمون مربع کای در سطح احتمال ۰/۰۵=α نشان داد تفاوت معناداری در الگوی کیسه ای (۰/۰۴۹=P) و نوع کمانی (۰/۰۰۱=P) در بین دو گروه چاق و نرمال وجود دارد؛ به این معنا که الگوی کمانی در مشارکت کنندگان چاق (۷/۵ درصد) و نوع کیسه ای در افراد سالم (۵۷/۴ درصد) از شیوع بیشتری برخوردار بوده است. علاوه براین، مقایسه شمارش کامل خطوط تفاوت معناداری (۰/۰۴۷=P) را در بین دو گروه موردمطالعه نشان داد. نتیجه گیری داده های پژوهش نشان داد الگوهای اثر انگشت در افراد چاق و نرمال متفاوت می باشد. باتوجه به اینکه چاقی در دوران معاصر به عنوان یک اپیدمی مطرح است و همانند بسیاری از اختلالات ژنتیکی با ویژگی های درماتوگلیفیک ارتباط دارد، شناسایی الگوهای شاخص در میان افراد چاق می تواند به عنوان ابزاری موثر برای غربالگری گروه های مستعد ابتلا به چاقی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

Dermatoglyphics ، Obesity ، Genetic background ، Body mass index ، انگشت نگاری ، چاقی ، زمینه ژنتیکی ، شاخص توده وزن بدن​​​​​​​