تحلیل تاثیر فناوری ها و نوآوری های فنی در پروژه های عمرانی شهرداری بر افزایش ایمنی و تاب آوری شهری

افزایش فرسودگی کالبدی در بافت های قدیمی شهری و گسترش سکونتگاه های غیررسمی، طی دهه های اخیر به یکی از چالش های اساسی پیش روی مدیریت شهری تبدیل شده است. در این میان، شهرداری ها به عنوان متولیان اصلی اجرای پروژه های عمرانی شهری، نقش تعیین کننده ای در ارتقای ایمنی و افزایش تاب آوری این بافت ها ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل نقش نوآوری های فنی در بهبود کیفیت پروژه های عمرانی شهرداری و تقویت تاب آوری شهری در بافت های فرسوده انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و داده های مورد نیاز از طریق مطالعات اسنادی، انجام مصاحبه های تخصصی با کارشناسان فنی شهرداری ها و بررسی میدانی چند پروژه شاخص جمع آوری شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که به کارگیری فناوری های نوین در طراحی سازه ای، استفاده از مصالح سبک و مقاوم، بهره گیری از سیستم های پایش هوشمند، مدیریت اصولی پسماندهای ساختمانی و به کارگیری روش های اجرای مکانیزه، تاثیر قابل توجهی بر افزایش ایمنی سازه ها، کاهش مدت زمان اجرا و کنترل هزینه های پروژه ها دارد. همچنین، پروژه هایی که در آن ها ملاحظات پایداری زیست محیطی و اجتماعی مورد توجه قرار گرفته است، از سطح بالاتری از رضایت مندی ساکنان محلی و پیمانکاران برخوردار بوده اند. یافته های تحقیق بر ضرورت استقرار یک نظام یکپارچه نظارت فنی، آموزش مستمر نیروهای اجرایی و استفاده هدفمند از فناوری های نوظهور تاکید دارد و نشان می دهد که این رویکرد می تواند شهرداری ها را در دستیابی به اهداف بازآفرینی پایدار شهری یاری دهد. در نهایت، مدل مفهومی پیشنهادی پژوهش، ترکیبی از نوآوری فنی، تاب آوری کالبدی و مشارکت اجتماعی را به عنوان سه مولفه اصلی موفقیت پروژه های عمرانی شهری معرفی می کند.