توسعه هوش مصنوعی در پیش بینی دعاوی قراردادهای ساخت

صنعت ساخت وساز همواره با ریسک های ذاتی، به ویژه دعاوی حقوقی ناشی از پیچیدگی و طولانی بودن قراردادها، دست و پنجه نرم میکند.این دعاوی منجر به تاخیرات قابل توجه در پروژه، افزایش هزینه ها و بروز اختلافات عمیق میان کارفرما و پیمانکار میشود. هدف اصلی این پژوهش، بررسی امکان پذیری و ارزیابی کارایی مپیشبینی دعاوی، قراردادهای ساختمانی، هوش مصنوعیدل های یادگیری ماشین (ML) و پردازش زبانطبیعی (NLP) در پیشبینی وقوع دعاوی حقوقی در قراردادهای ساختمانی بر اساس تحلیل محتوای متنی قراردادها است.در این تحقیق، از روش های پیشرفته NLP ، مانند مدل های مبتنی بر ترانسفورمر (مانند BERT)، برای استخراج ویژگی های معنایی و ساختاری از بندهای قرارداد،استفاده میشود.داده های مورد نیاز شامل مجموعه بزرگی از قراردادهای ساختمانی تکمیل شده و سوابق دعاوی مرتبط با آنها است که پس از پیشپردازش دقیق (شامل توکنایز کردن و بردارسازی متنی) به عنوان ورودی مدل های دسته بندی و رگرسیون مورد استفاده قرار میگیرند.نتایج نشان میدهد که رویکردهای یادگیری عمیق میتوانند با دقت قابل قبولی، ریسک نهفته در بندهای خاصی از قرارداد (مانند بندهای مربوط به تغییرات دامنه کار، شرایط فورس ماژور و تاخیرات) را شناسایی کنند.یافته های کلیدی این مقاله تاکید میکند که هوش مصنوعی ابزاری قدرتمند برای مدیریت پیشگیرانه ریسک های حقوقی است و میتواند در مراحل اولیه انعقاد قرارداد، مشاورهای ارزشمند برای بهینه سازی ساختار قراردادی و کاهش احتمال بروز اختلافات آتی ارائه دهد. این تحقیق راهکاری میان رشته ای برای تلفیق دانش حقوقی و مهندسی ساخت با فناوری های پیشرفته هوش مصنوعی ارائه میدهد.

کلیدواژه ها:

پیشبینی دعاوی ، قراردادهای ساختمانی ، هوش مصنوعی