بررسی روش های حل اختلافات در پروژه های بین المللی

پروژه های بین المللی عمرانی به دلیل پیچیدگی های فنی، تنوع فرهنگی، تفاوت نظام های حقوقی، شرایط قراردادی خاص و تعدد ذی نفعان، بیش از سایر پروژه ها در معرض بروز اختلافات قرار دارند. این اختلافات در صورت مدیریت نادرست می توانند منجر به تاخیر، افزایش هزینه، کاهش کیفیت و حتی توقف کامل پروژه شوند. ازاین رو، شناسایی و بررسی روش های موثر حل اختلافات در پروژه های بین المللی عمران از اهمیت ویژه ای برخوردار است. هدف اصلی این تحقیق، تحلیل و مقایسه مهم ترین روش های حل اختلاف شامل مذاکره، میانجی گری، داوری، هیئت حل اختلاف و مراجعه به محاکم قضایی با تمرکز بر پروژه های عمرانی بین المللی است. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی بوده و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد قراردادی رایج نظیر قراردادهای فیدیک و تحلیل نمونه های واقعی از پروژه های بین المللی انجام شده است. در این پژوهش، مزایا، معایب، میزان کارایی، سرعت، هزینه و میزان پذیرش هر یک از روش های حل اختلاف مورد ارزیابی قرار گرفته و نقش پیشگیری از اختلاف از طریق تنظیم دقیق قراردادها و مدیریت صحیح ادعاها نیز بررسی شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که روش های جایگزین حل اختلاف، به ویژه مذاکره، میانجی گری و هیئت حل اختلاف، در مقایسه با روش های قضایی و داوری رسمی، از کارایی بالاتری در کاهش زمان و هزینه حل اختلافات برخوردارند و می توانند به حفظ روابط حرفه ای میان طرفین پروژه کمک کنند. همچنین، استفاده از سازوکارهای حل اختلاف پیش بینی شده در قراردادهای استاندارد بین المللی و بهره گیری از مدیریت حرفه ای ادعا، نقش بسزایی در کاهش شدت و تعداد اختلافات دارد. در نهایت، این پژوهش بر ضرورت انتخاب آگاهانه روش حل اختلاف متناسب با شرایط پروژه و ساختار قراردادی در پروژه های بین المللی عمرانی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

حل اختلافات ، پروژه های بین المللی ، مهندسی عمران ، داوری ، مدیریت ادعا