نقش مدیریت شهری در توسعه مسیرهای امن مدرسه (تغییر پارادایم در برنامه ریزی شهری: از ترافیک محوری به ایمنی کودکان)

این پژوهش با هدف بررسی نقش مدیریت شهری در گذار از پارادایم برنامه ریزی ترافیک محور به پارادایم ایمنی کودک محور در توسعه مسیرهای امن مدرسه انجام شده است. با بهره گیری از رویکرد تحقیق ترکیبی (کیفی کمی) و راهبرد مطالعه موردی چندگانه، داده ها از طریق مصاحبه های )نیمه ساختاریافته با مدیران شهری، پرسشنامه های والدین، نقشه برداری میدانی و تحلیل های مکانی (GIS ) گردآوری شد. یافته ها نشان می دهد که سلطه پارادایم ترافیک محور، با اولویت دادن به روان سازی ترافیک، ایمنی کودکان را به حاشیه رانده و منجر به طراحی فضاهای شهری ناامن برای کودکان شده است. در مقابل، رویکرد ایمنی کودک محور که بر تحرک مستقل، عدالت فضایی و مشارکت کودکان تاکید دارد، می تواند چارچوبی تحول آفرین ارائه دهد. این گذار نیازمند نقش فعال مدیریت شهری در نهادینه سازی سیاست ها، تدوین دستورالعمل های طراحی، به کارگیری ابزارهای GIS برای تحلیل ریسک و اولویت گذاری، و جلب مشارکت جامعه محلی است. تجارب موفق داخلی و بین المللی (مانند طرح های «School Streets» و «شهردار مدرسه») موید کارآمدی رویکردهای مشارکتی و مداخلات کالبدی ترافیکی در ارتقای ایمنی مسیرهای مدرسه هستند. در نهایت، این پژوهش مدل مفهومی و مجموعه ای از پیشنهادات سیاستی و عملیاتی را برای تسهیل این تغییر پارادایم در برنامه ریزی و مدیریت شهری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، ایمنی کودکان ، مسیرهای امن مدرسه ، برنامه ریزی ترافیک محور ، شهر دوستدار کودک