مقایسه روش های مدیریت ریسک سنتی و مدرن

مدیریت ریسک در پروژه های ساختمان سازی شهری یکی از عوامل کلیدی موفقیت، کاهش هزینه ها و بهبود کیفیت پروژه ها محسوب می شود. پروژه های شهری به دلیل پیچیدگی های زیاد، محدودیت منابع، تغییرات مقررات، نوسانات بازار مصالح و شرایط محیطی، همواره با ریسک های متعدد مواجه هستند. شناسایی، تحلیل و کنترل به موقع این ریسک ها، علاوه بر کاهش تاخیرات و هزینه های اضافی، موجب افزایش ایمنی، کیفیت و رضایت کارفرما می شود.روش های سنتی مدیریت ریسک در ایران عمدتا مبتنی بر تجربه و قضاوت مدیران پروژه، جلسات طوفان فکری، مصاحبه با کارشناسان و استفاده از چک لیست های محدود است. این رویکردها ساده، کم هزینه و سریع هستند، اما در پروژه های پیچیده، توانایی پیش بینی دقیق ریسک ها و تحلیل تعاملات آن ها با یکدیگر را ندارند. در مقابل، روش های مدرن با بهره گیری از فناوری، مدل های کمی، شبیه سازی مونت کارلو، نرم افزارهای مدیریت ریسک و مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM) قادر به تحلیل دقیق، پیش بینی اثرات ریسک ها و بهبود فرآیند تصمیم گیری می باشند.این مقاله با هدف مقایسه روش های سنتی و مدرن مدیریت ریسک در پروژه های ساختمان سازی شهری ایران، به بررسی مزایا، محدودیت ها و تاثیرات کاربردی هر دو رویکرد می پردازد. مطالعه موردی پروژه ای در تهران نشان می دهد که استفاده از روش های مدرن موجب کاهش قابل توجه تاخیرات و هزینه های اضافی می شود و تصمیم گیری استراتژیک را بهبود می بخشد. همچنین، موانع پیاده سازی روش های مدرن در ایران شامل کمبود نیروی متخصص، مقاومت مدیران سنتی، هزینه بالای نرم افزارها و نبود استانداردهای ملی شناسایی شده است.نتایج این تحقیق نشان می دهد که ترکیب تجربه سنتی با ابزارهای مدرن، بهترین عملکرد را در مدیریت ریسک پروژه های ساختمان سازی شهری فراهم می کند و می تواند به عنوان رویکردی بهینه برای کاهش ریسک، بهبود کیفیت و صرفه جویی در هزینه ها مورد استفاده قرار گیرد.