تاثیر تغییر اقلیم بر دوام روسازی های شهری تبریز و راهکارهای مقاوم سازی در برابر چرخه های ذوب و انجماد

مقاله حاضر به بررسی تاثیر تغییر اقلیم بر دوام روسازی های شهری تبریز با تمرکز بر پدیده چرخه های ذوب و انجماد می پردازد. با توجه به روند افزایشی نوسانات دمایی در منطقه شمال غرب ایران و وقوع مکرر چرخه های ذوب-انجماد در فصول سرد سال، این پژوهش به ارزیابی آسیب های وارده به لایه های روسازی آسفالتی و بتنی شهری تبریز می پردازد. در این مطالعه، داده های اقلیمی ۳۰ ساله ایستگاه سینوپتیک تبریز تحلیل شده و نمونه برداری از روسازی های معابر اصلی در ۱۰ نقطه مختلف شهر انجام گرفته است. آزمایش های آزمایشگاهی شامل تست مقاومت در برابر یخ زدگی (ASTM C۶۶۶)، تست مدول الاستیسیته دینامیکی و آنالیز SEM برای بررسی ریزترک ها صورت پذیرفته است. نتایج نشان می دهد که پس از ۵۰ چرخه ذوب-انجماد، مقاومت فشاری نمونه های آسفالتی تا % ۳۵ و نمونه های بتنی تا % ۲۸ کاهش یافته است. راهکارهای پیشنهادی شامل استفاده از مواد افزودنی ضد یخ (مانند نمک های کلسیم، پلیمرهای جاذب رطوبت)، بهینه سازی طرح اختلاط با استفاده از الیاف پلی پروپیلن و اصلاح زهکشی لایه اساس ارائه شده است. شبیه سازی چرخه های اقلیمی آینده نشان می دهد که تا سال ۱۴۲۰، شدت چرخه های ذوب-انجماد % ۴۰ افزایش خواهد یافت که لزوم توجه فوری به مسئله مقاوم سازی روسازی های شهری را نمایان می سازد.

کلیدواژه ها:

تغییر اقلیم ، روسازی شهری ، چرخه ذوب-انجماد ، مقاوم سازی ، تبریز ، آسفالت