بهینه سازی مدیریت منابع آب های سطحی و رواناب ها با استفاده از زیرساخت های نفوذپذیر

این پژوهش به بررسی کاربرد سیستم های مدیریت سیلاب با استفاده از زیرساخت های نفوذپذیر در کلانشهر تبریز می پردازد . با توجه به موقعیت جغرافیایی خاص تبریز و افزایش بارش های سیل آسا، این مطالعه با استفاده از مدل سازی هیدرولوژیکی و برداشت های میدانی به طراحی سیستم های نفوذپذیر پرداخته است. نتایج نشان می دهد اجرای ترکیبی سیستم های نفوذپذیر می تواند تا ۴۵ درصد از حجم رواناب سطحی کاسته و سالانه حدود ۳٫۵ میلیون مترمکعب به ذخایر آب زیرزمینی بیفزاید. همچنین این سیستم ها قادرند دبی پیک سیلاب را در دوره بازگشت ۲۵ ساله تا ۳۵ درصد کاهش دهند. تحلیل اقتصادی نشان می دهد دوره بازگشت سرمایه پروژه ۶٫۵ سال بوده و نرخ بازده داخلی آن ۱۸٫۵ درصد می باشد. این مطالعه راهکارهای عملی برای اجرای سیستم های نفوذپذیر در مناطق مختلف تبریز ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سامانه های نفوذپذیر ، مدیریت سیلاب ، آب های سطحی ، رواناب شهری بهینه سازی منابع آب ، تبریز ، زیرساخت های پایدار