تبیین و بازشناسی عوامل طراحی میادین شهری در بافت هدف بازآفرینی با نگاهی به اصول پایداری اجتماعی (نمونه موردی: میدان امام خمینی (ره) شهر ارومیه)

فضاهای باز عمومی، با برخورداری از دسترسی آزاد و عناصر شاخص اطراف خود، جاذب فعالیت های اجتماعی در شهر می باشند. میدان های شهری را می توان نمونه کامل و موفقی از چنین فضاهایی دانست. اما اهمیت میدان شهری به عنوان یک فضای باز عمومی زمانی بیشتر مشخص می شود که در داخل بافت فرسوده و تاریخی شهر قرار گیرد. در چنین حالتی، میدان عملکرد واقعی خود را به نمایش خواهد گذاشت. علاوه عملکرد به عنوان فضای تنفس برای بافت شهری، محلی برای تعاملات اجتماعی در سطح محله خواهد بود و به عنصری مهم در برآورده نمودن تمامی جنبه های بازآفرینی شهری تبدیل خواهد شد. میدان شهری، با شکل و ظاهر هندسی مشخص در بافت شهری تعریف می شود. در کنار این شکل هندسی مشخص، عناصر معماری و شهری دورتادور میدان مشخص کننده شخصیت و هویت این میدان خواهند بود. با توجه به این که بافت فرسوده شهری اغلب بافت تاریخی یا تک دانه های تاریخی را در دل خود گنجانده است، شخصیت میدان نیز تاثیر بسیار زیادی از پیشینه تاریخی خود گرفته و روح مکان در آن جاری خواهد بود.در پژوهش حاضر، با تکیه بر مطالعات و برداشت های میدانی، مطالعات کتابخانه ای و روش های تحلیلی، با الگوگیری از تاریخ محل و موتیف های موجود در اطراف فضای باز مورد نظر، با دیدگاه پایداری اجتماعی نسبت به بازشناسی و تبیین عوامل موثر در طراحی یک میدان شهری واقع در بافت هدف بازآفرینی پایدار شهری اقدام گردیده است.

کلیدواژه ها:

فضای باز ، فضای عمومی ، میدان شهری ، بازآفرینی ، پایداری اجتماعی