تحلیل تاثیر شاخص های کیفیت محیط سکونتی بر میزان رضایتمندی ساکنین (مطالعه موردی: منطقه چهار شهرداری شیراز)

با گسترش شتابان شهرنشینی و افزایش پیچیدگی های زندگی شهری، توجه به کیفیت محیط سکونتی به عنوان شاخصی کلیدی برای سنجش توسعه پایدار و رفاه شهروندان، اهمیتی دوچندان یافته است. این پژوهش با هدف تحلیل چندبعدی تاثیر شاخص های کیفیت محیط سکونتی بر میزان رضایتمندی ساکنین در منطقه چهار شهرداری شیراز انجام شده است. روش تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-تحلیلی و از نوع پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش را ساکنین بالای ۱۸ سال منطقه چهار شیراز تشکیل می دهند که با استفاده از فرمول کوکران، حجم نمونه ۳۸۴ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای (بر اساس محلات) انتخاب شد. داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته جمع آوری گردید که پایایی کلی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۸۱ تایید شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و AMOS و آزمون های آماری توصیفی، T تک نمونه ای، واریانس یک طرفه (ANOVA) و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) به منظور تحلیل عاملی تاییدی استفاده شد. یافته های تحقیق نشان داد که از میان مولفه های کیفیت محیط سکونتی، شاخص های امنیت (β=۰.۸۴)، کیفیت مسکن (β=۰.۷۶) و خدمات بهداشتی (β=۰.۷۱) بیشترین تاثیر مثبت و معنادار را بر رضایتمندی کلی ساکنین داشته اند. در مقابل، شاخص های فضای سبز و تفریحی (میانگین۲.۴۱) و حمل ونقل عمومی (میانگین۲.۵۵) پایین ترین سطح رضایت را به خود اختصاص دادند. همچنین، نتایج آزمون واریانس حاکی از تفاوت معنادار سطح رضایتمندی در بین محلات مختلف منطقه چهار بود (F=۸.۹۴, p<۰.۰۰۱)، به طوری که محلات با وضعیت اقتصادی-اجتماعی بالاتر، از کیفیت محیط مطلوب تری برخوردار بودند. در پایان، راهکارهایی مبتنی بر یافته های پژوهش به منظور ارتقای کیفیت محیط سکونتی و افزایش رضایتمندی شهروندان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

کیفیت محیط سکونتی ، رضایتمندی ساکنین ، منطقه چهار شیراز ، مدل سازی معادلات ساختاری ، شاخص های شهر.