طراحی خوابگاه دانشجویی درشهررشت (محله مسکن مهر) با رویکرد ایجاد دلبستگی به مکان

خوابگاه های دانشجویی به عنوان یکی از مهم ترین فضاهای اقامتی و زیستی دانشجویان، نقش بسزایی در کیفیت زندگی، سلامت روان و شکل گیری روابط اجتماعی آنان ایفا می کنند. در این میان، توجه به مفهوم دلبستگی به مکان می تواند به عنوان رویکردی موثر در ارتقای کیفیت فضاهای خوابگاهی و افزایش حس تعلق کاربران مورد استفاده قرار گیرد. پژوهش حاضر با هدف تبیین اصول طراحی خوابگاه دانشجویی با رویکرد ایجاد دلبستگی به مکان، به بررسی موردی محله مسکن مهر شهر رشت پرداخته است. روش پژوهش بر پایه مطالعه و تحلیل داده های معماری، ویژگی های کالبدی و اقلیمی بستر مورد نظر و بررسی مبانی نظری مرتبط با دلبستگی به مکان استوار است.یافته های پژوهش نشان می دهد که دلبستگی به مکان در خوابگاه های دانشجویی مفهومی چندبعدی بوده و شامل ابعاد عاطفی، کارکردی، اجتماعی و هویتی است. نتایج حاکی از آن است که به کارگیری فضاهای نیمه باز، فضاهای جمعی متنوع، فضاهای سبز، نور طبیعی مناسب، خوانایی فضایی، رعایت مقیاس انسانی و امکان شخصی سازی فضاها، نقش موثری در تقویت دلبستگی دانشجویان به محیط خوابگاه دارد. همچنین بهره گیری از عناصر معماری بومی و پاسخ گویی به شرایط اقلیمی شهر رشت، علاوه بر بهبود آسایش محیطی، موجب تقویت هویت مکان و افزایش حس تعلق کاربران می شود.در نهایت، نتایج این پژوهش نشان می دهد که طراحی خوابگاه دانشجویی در محله مسکن مهر رشت، در صورتی که بر پایه درک صحیح از بستر اقلیمی، فرهنگی و نیازهای روان شناختی و اجتماعی دانشجویان انجام شود، می تواند به ارتقای کیفیت زندگی، افزایش رضایت مندی و تقویت حس تعلق به مکان منجر شود. یافته های این مطالعه می تواند به عنوان چارچوبی کاربردی برای طراحی فضاهای خوابگاهی و دانشجویی در شهرهایی با شرایط مشابه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خوابگاه دانشجویی ، دلبستگی به مکان ، معماری بومی ، اقلیم رشت ، کیفیت زندگی دانشجویان