تربیت عاطفی و مدیریت هیجانات در محیط حوزوی

تربیت عاطفی و مدیریت هیجانات یکی از ارکان اساسی در فرآیند تربیت دینی به شمار می آید که در محیط های حوزوی، به واسطه نقش ویژه طلاب در هدایت فکری و اخلاقی جامعه، از اهمیت مضاعفی برخوردار است. غفلت از سامان دهی هیجانات، به ویژه در دوران طلبگی، می تواند زمینه ساز آسیب های روانی، اختلال در روابط اجتماعی، تضعیف زی طلبگی و کاهش کارآمدی تبلیغی گردد. مسئله اصلی این پژوهش آن است که تربیت عاطفی در محیط حوزوی بر چه مبانی نظری و دینی استوار است و چه راهکارهایی برای مدیریت صحیح هیجانات طلاب قابل ارائه می باشد. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی و با استناد به منابع قرآنی، روایی، متون اخلاق اسلامی و یافته های روان شناسی معاصر، به تبیین مفهوم تربیت عاطفی، مولفه های اساسی آن و نقش آن در خودکنترلی هیجانی می پردازد. نتایج پژوهش نشان می دهد که آموزه های اسلامی، به ویژه مفاهیمی چون حلم، صبر، سکینه قلبی و جهاد نفس، چارچوبی کارآمد برای مدیریت هیجانات در محیط های آموزشی دینی فراهم می آورند. همچنین تلفیق این آموزه ها با نظریه های نوین روان شناسی، مانند خودتنظیمی هیجانی و هوش هیجانی، می تواند به ارتقای سلامت روان، رشد اخلاقی و افزایش اثربخشی تربیتی در حوزه های علمیه منجر شود. در نهایت، تقویت برنامه های تربیت عاطفی در نظام آموزشی حوزه، ضرورتی راهبردی برای تربیت عالمان دین کارآمد و متوازن تلقی می گردد.

کلیدواژه ها:

تربیت عاطفی ، مدیریت هیجانات ، محیط حوزوی ، اخلاق اسلامی ، هوش هیجانی