نقش شیوه تدریس ایفای نقش در تسهیل فرایند یادگیری دانش آموزان

روش تدریس ایفای نقش به عنوان یکی از روش های فعال و مشارکتی، در افزایش کیفیت یادگیری دانش آموزان نقش موثری دارد. این روش با ایجاد فرصت برای تجربه عملی و تعامل مستقیم، یادگیری را از سطح حفظی به یادگیری معنادار و کاربردی ارتقا می دهد. دانش آموزان در جریان ایفای نقش، مهارت های اجتماعی، مهارت های ارتباطی، همکاری گروهی، خودارزیابی و حل مسئله را تقویت می کنند و توانایی تفکر انتقادی و تصمیم گیری منطقی پیدا می کنندهدف این مطالعه بررسی نقش شیوه تدریس ایفای نقش در تسهیل فرایند یادگیری دانش آموزان و تاثیر آن بر مهارت های فردی، اجتماعی و شناختی آنان است. این پژوهش با شیوه ای توصیفی – تحلیلی ارائه شده و تلاش دارد با مرور منابع و مطالعات قبلی، مزایا، مراحل و اثرات روش ایفای نقش در کلاس های درس را شناسایی کند. روش گردآوری اطلاعات در این تحقیق مطالعه کتابخانه ای و مرور مقالات و منابع فارسی و انگلیسی معتبر بوده است. نتایج نشان می دهد که ایفای نقش یادگیری را از سطح حفظی به سطح کاربردی و معنادار ارتقا می دهد، انگیزه و مشارکت دانش آموزان را افزایش می دهد و مهارت های ارتباطی، همکاری گروهی، تفکر انتقادی و حل مسئله را تقویت می کند. همچنین، این روش موجب افزایش اعتماد به نفس، خلاقیت و تثبیت یادگیری در حافظه بلندمدت می شود. بررسی منابع نشان می دهد که استفاده از شیوه ایفای نقش به عنوان یک روش فعال و مشارکتی، زمینه را برای یادگیری مادام العمر، یادگیری عملی و تعامل اجتماعی فراهم می کند

کلیدواژه ها:

ایفای نقش ، یادگیری فعال ، مشارکت دانش آموزان ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری معنادار