جایگاه یادگیری مشارکتی در تقویت خودپنداره مثبت در دانش آموزان

یادگیری مشارکتی به عنوان رویکردی نوین در فرآیند آموزش، بر تعامل فعال، مسئولیت مشترک و پیشبرد اهداف گروهی تاکید دارد و می تواند نقش موثری در تقویت خودپنداره مثبت دانش آموزان ایفا کند. در این پژوهش، با بهره گیری از روش کیفی و رویکرد تحلیلی-توصیفی، سعی شده است با بررسی منابع علمی و مطالعات قبلی، ابعاد مختلف این روش آموزشی و آثار آن بر خودپنداره تحصیلی تبیین شود. روش جمع آوری داده ها به صورت مطالعه کتابخانه ای بوده و از تحلیل محتوای متون تخصصی، مقالات علمی، کتاب ها و گزارش های پژوهشی معتبر در حوزه یادگیری مشارکتی و روان شناسی تربیتی استفاده شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری مشارکتی، با فراهم آوردن بستری برای مشارکت فعال و تبادل نظر میان دانش آموزان، اعتمادبه نفس و احساس شایستگی آنها را تقویت می کند و فرصت هایی برای تجربه موفقیت های گروهی و فردی فراهم می آورد. هم چنین، این روش با ایجاد محیطی حمایتی و بدون ترس از قضاوت، به بازتعریف نگرش نسبت به اشتباهات و ناکامی ها کمک می کند و آن ها را به فرصت هایی برای رشد تبدیل می سازد. تحلیل منابع نشان می دهد که کاربست اصول صحیح یادگیری مشارکتی، نظیر تعیین نقش های مشخص، ترکیب متوازن گروه ها، حمایت عاطفی و بازخورد مستمر، نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی منجر می شود بلکه زمینه ساز توسعه مهارت های اجتماعی، مهارت حل مسئله و نگرش مثبت پایدار نسبت به یادگیری نیز هست. بر این اساس، یادگیری مشارکتی می تواند به عنوان رویکردی موثر و پایدار برای ارتقای خودپنداره مثبت و موفقیت تحصیلی دانش آموزان مورد توجه سیاست گذاران و مجریان آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، روش مشارکتی ، خودپنداره ، موفقیت تحصیلی