نقش فناوری آموزشی در باز تعریف فرایند تدریس و یادگیری

فناوری آموزشی در دو دهه اخیر از ابزاری صرفا کمکی به عنصری محوری در بازتعریف بنیادین فرایند تدریس و یادگیری تبدیل شده است. این مقاله با هدف بررسی نقش تحول آفرین فناوری های نوین در تغییر پارادایم های آموزشی، از رویکرد سنتی مبتنی بر انتقال صرف دانش به مدل های نوینی مانند یادگیری فعال، مشارکتی، شخصی سازی شده و مبتنی بر شایستگی، نگاشته شده است. با استفاده از روش شناسی مروری-تحلیلی، ابتدا مبانی نظری و تحولات تاریخی فناوری آموزشی مرور شده، سپس چارچوب مفهومی بازتعریف نقش ها (معلم و یادگیرنده) در بستر دیجیتال تبیین می گردد. تاثیر فناوری های کلیدی مانند یادگیری الکترونیکی، هوش مصنوعی آموزشی (AIEd)، یادگیری تطبیقی و کلاس معکوس بر افزایش دسترسی، انعطاف پذیری و انطباق محتوا با نیازهای فردی تحلیل می شود. در نهایت، فرصت ها نظیر تقویت یادگیری مادام العمر و چالش هایی چون شکاف دیجیتال، مسائل اخلاقی و نیاز به توسعه سواد دیجیتال جامع مورد بحث قرار می گیرد. یافته ها نشان می دهد که ادغام موثر فناوری نیازمند بازنگری در طراحی آموزشی، توسعه شایستگی های حرفه ای معلمان و اتخاذ سیاست های حمایتی هدفمند است تا اطمینان حاصل شود که این تحول به سمت عدالت و کیفیت آموزشی پایدار پیش می رود.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، بازتعریف آموزش ، یادگیری الکترونیکی ، هوش مصنوعی آموزشی ، کلاس معکوس ، شایستگی دیجیتال ، پارادایم نوین یادگیری