بررسی تاثیر هوش مصنوعی و روش های نوین در آموزش زبان و ادبیات فارسی

هدف پژوهش حاضر با هدف بررسی جایگاه و تاثیرات هوش مصنوعی و فناوری های نوین در تحول فرآیندهای آموزشی زبان و ادبیات فارسی انجام شده است. با ظهور مدل های زبانی بزرگ و ابزارهای پردازش متن، شیوه های سنتی آموزش ادبیات با چالش ها و فرصت های نوینی روبرو شده است که تبیین آن ها ضرورت این تحقیق را شکل می دهد.روش شناسی این تحقیق با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و بررسی موردی ابزارهای مبتنی بر پردازش زبان طبیعی (NLP)، به واکاوی کاربرد الگوریتم های هوش مصنوعی در تحلیل متون، وزن یابی اشعار، و تولید محتوای آموزشی تعاملی پرداخته است. یافته ها نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق «شخصی سازی یادگیری» و «ارائه بازخوردهای آنی»، کارایی یادگیری زبان فارسی را به ویژه در محیط های غیربومی افزایش داده است. همچنین ابزارهای نوین در حوزه ادبیات دیجیتال، امکان تحلیل های آماری دقیق از سبک شناسی و ریشه یابی واژگان در متون کهن را فراهم آورده اند. با این حال، درک لایه های زیرین معنایی همچون استعاره های پیچیده و ایهام، همچنان به عنوان یک چالش در مدل های فعلی مشاهده می شود. نتیجه گیری هوش مصنوعی به عنوان یک محرک راهبردی، توانمندی تغییر پارادایم از آموزش معلم محور به یادگیری پژوهش محور را داراست. بهره گیری هوشمندانه از این ابزارها در تدوین کتب درسی و شیوه های نوین تدریس، می تواند به تقویت جایگاه زبان فارسی در عرصه های بین المللی و تسهیل انتقال میراث ادبی به نسل های جدید منجر شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش زبان فارسی ، ادبیات دیجیتال ، پردازش زبان طبیعی (NLP) ، روش های تدریس نوین ، یادگیری شخصی سازی شده.