طراحی میکروحامل های زیست تجزیه پذیر برای انتقال سلولی در درمان ضایعات پوستی؛ استفاده محدود از یادگیری ماشین برای پیش بینی الگوهای چسبندگی و تکثیر سلول ها روی سطوح زیستی

درمان ضایعات پوستی، به ویژه زخم های مزمن، سوختگی ها و آسیب های ناشی از بیماری های زمینه ای، یکی از چالش های اساسی در پزشکی ترمیمی و مهندسی بافت محسوب می شود. محدودیت های روش های سنتی درمان، از جمله پیوند پوست و پانسمان های غیرفعال، پژوهشگران را به سوی راهکارهای نوین مبتنی بر انتقال سلولی و داربست های زیستی سوق داده است. در این میان، میکروحامل های زیست تجزیه پذیر به عنوان بسترهایی کارآمد برای حمل، حفاظت و هدایت سلول ها، نقش مهمی در بهبود فرآیند ترمیم بافت پوستی ایفا می کنند. طراحی بهینه این میکروحامل ها مستلزم درک عمیق از تعاملات پیچیده میان سطح زیستی و رفتار سلولی، از جمله چسبندگی، تکثیر و تمایز سلول هاست. با پیشرفت ابزارهای محاسباتی، یادگیری ماشین به عنوان رویکردی مکمل در تحلیل داده های زیستی و پیش بینی الگوهای رفتاری سلول ها مطرح شده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی، به بررسی طراحی میکروحامل های زیست تجزیه پذیر برای انتقال سلولی در درمان ضایعات پوستی پرداخته و نقش استفاده محدود و هدفمند از یادگیری ماشین را در پیش بینی الگوهای چسبندگی و تکثیر سلول ها بر روی سطوح زیستی تحلیل می کند.

کلیدواژه ها:

میکروحامل زیست تجزیه پذیر ، انتقال سلولی ، مهندسی بافت پوست ، یادگیری ماشین ، چسبندگی سلولی ، تکثیر سلول