آموزش و بازپروری دست خط کودکان با کمک هوش مصنوعی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر بهره گیری از فناوری های هوش مصنوعی در آموزش و بازپروری دست خط کودکان دبستانی است. در دهه اخیر، ظهور ابزارهای دیجیتال و کاهش تمرین نوشتاری با دست، منجر به افت مهارت های حرکتی ظریف و افزایش مشکلات بدخطی در میان دانش آموزان شده است. در این مطالعه، تلاش شد تا با رویکرد کیفی و از طریق مصاحبه های عمیق با معلمان، کارشناسان فناوری آموزشی، ابعاد مختلف کاربرد هوش مصنوعی در بهبود کیفیت دست خط بررسی شود. داده ها از طریق تحلیل مضمون و با استفاده از نرم افزار MAXQDA تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هوش مصنوعی می تواند نقش موثری در تشخیص الگوهای نوشتاری، تحلیل خطاهای حرکتی و ارائه بازخوردهای لحظه ای ایفا کند. الگوریتم های یادگیری ماشین با تحلیل داده های حرکتی و فشاری قلم، توانایی شناسایی دقیق مشکلات نوشتاری مانند لرزش، ناهماهنگی زاویه حروف و ناپایداری خطوط را دارند. یافته ها همچنین نشان دادند که تلفیق این فناوری با آموزش انسانی می تواند فرآیند بازپروری نوشتار را تسریع کند، اعتمادبه نفس دانش آموزان را افزایش دهد و انگیزه یادگیری را تقویت نماید. از دیدگاه معلمان و اولیا، استفاده از سامانه های تعاملی مبتنی بر هوش مصنوعی نه تنها موجب صرفه جویی در زمان و هزینه می شود، بلکه می تواند آموزش شخصی سازی شده و متناسب با ویژگی های فردی کودکان را فراهم آورد. پژوهش نتیجه گرفت که طراحی برنامه های درسی نوشتاری با رویکرد هوش مصنوعی، مستلزم همکاری میان متخصصان تعلیم و تربیت، روان شناسان شناختی و مهندسان یادگیری ماشین است تا آموزش دست خط از یک فعالیت سنتی به فرایندی پویا، داده محور و فراگیر تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

بدخطی دانش آموزان ، آموزش نوشتار ، بازپروری دست خط ، هوش مصنوعی ، یادگیری ماشینی.