تحلیل رابطه پوشش فضای سبز شهری و کاهش آلودگی هوا در شهر لومار

فضای سبز شهری به عنوان یکی از عناصر کلیدی محیط شهری، نقش مهمی در بهبود کیفیت هوا و ارتقای سلامت عمومی شهروندان ایفا می کند. با رشد جمعیت و گسترش شهرها، افزایش آلودگی هوا به یکی از چالش های اصلی مدیریت شهری در شهرهای کوچک و متوسط از جمله شهر لومار تبدیل شده است. این مطالعه با هدف تحلیل رابطه بین پوشش فضای سبز شهری و کاهش آلودگی هوا در لومار انجام شد. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل کمی و استفاده از داده های مکانی GIS، اندازه گیری شاخص های پوشش سبز شهری و داده های کیفیت هوا طی پنج سال اخیر بوده است. داده ها شامل شاخص های مختلف کیفیت هوا مانند ذرات معلق (PM۱۰ و PM۲.۵)، دی اکسید نیتروژن و دی اکسید گوگرد و همچنین نقشه های فضای سبز شهری شامل پارک ها، بلوارها و فضای سبز خیابانی جمع آوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش های آماری و مدل های رگرسیونی نشان داد که افزایش تراکم و پراکندگی فضای سبز به طور معناداری با کاهش شاخص های آلودگی هوا مرتبط است و بهبود کیفیت هوا منجر به ارتقای سلامت عمومی و کاهش بیماری های تنفسی در شهروندان می شود. همچنین، نتایج نشان داد که طراحی مناسب فضای سبز و مکان یابی بهینه آن، تاثیر بیشتری بر کاهش غلظت آلاینده ها نسبت به افزایش صرف مساحت دارد. یافته ها می توانند به عنوان راهنمای عملی برای سیاست گذاران شهری و برنامه ریزان محیط زیست شهری در شهر لومار و سایر شهرهای کوچک استان ایلام مورد استفاده قرار گیرند تا با برنامه ریزی و نگهداری موثر فضای سبز، سلامت شهروندان ارتقا یابد و میزان آلودگی هوا کاهش یابد. این مطالعه همچنین بر اهمیت مشارکت شهروندان در حفظ و نگهداری فضای سبز و آموزش عمومی برای استفاده بهینه از منابع طبیعی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، کیفیت هوا ، آلودگی هوا ، سلامت عمومی ، شهر لومار ، GIS ، پراکندگی فضای سبز ، سیاست گذاری شهری