بسامد وقوع صفت های حسی و چگونگی هم نشینی اسم ها و صفت های حسی در فارسی میانه زردشتی از دیدگاه زبان شناسی حسی

پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی و داده بنیاد است. در این پژوهش، در چارچوب زبان شناسی حسی، بسامد صفت های حسی و هم نشینی اسم ها و صفت های حسی در سه متن فارسی میانه زردشتی (بندهش، وزیدگی های زادسپرم و ارداویراف نامه) بررسی شد. هدف آن بود که مشخص شود هریک از حواس پنجگانه چه میزان از صفت های حسی را در سه متن موردبررسی به کار گرفته اند و آیا سلسله مراتب این میزان ها با آنچه لینوت و کانل (۲۰۰۹) از زیاد به کم، به صورت «بینایی > لامسه > شنوایی > چشایی > بویایی» پیش بینی کرده اند، مطابقت دارد یا خیر. همچنین در بخشی دیگر از پژوهش، پس از بررسی اسم ها و صفت های حسی هم نشین، تعیین شد که آیا اسم ها و صفت های هم حوزه بیشترین بسامد هم نشینی حسی را دارند یا خیر. برپایه نتایج پژوهش، بیشترین میزان صفت های حسی به حوزه بینایی و کمترین میزان به حوزه بویایی متعلق است که با سلسله مراتب حواس لینوت و کانل (۲۰۰۹) و وینتر (۲۰۱۹) مطابقت دارد. افزون براین، با بررسی بسامد اسم ها و صفت های حسی مشخص شد که به جز در حس بینایی، در دیگر حواس، تعداد اسم ها و صفت های هم حوزه بیش از اسم ها و صفت های غیرهم حوزه نیست. ازاین رو، این یافته با ادعای لینوت و کانل (۲۰۰۹) و وینتر (۲۰۱۹) کاملا همخوانی ندارد.

کلیدواژه ها:

صفت های حسی ، فارسی میانه زردشتی ، زبان شناسی حسی ، سلسله مراتب حواس ، هم نشینی