تاثیر تمرینات هوازی بر اینترلوکین ۶ و اینترلوکین ۱۰ در بیماران مبتلابه مولتیپل اسکلروزیس: مروری نظام مند و فراتحلیل

مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس (MS) نوعی بیماری خودایمنی و التهابی مزمن است که ورزش، به ویژه تمرینات هوازی، به عنوان درمان تعدیل کننده آن مورد توجه قرار گرفته است. ازاین رو، هدف مطالعه حاضر مرور نظام مند همراه با فراتحلیل بر نتایج پژوهش هایی است که تاثیر تمرینات هوازی در اینترلوکین ۶ و اینترلوکین ۱۰ در آن ها در بیماران مبتلابه مولتیپل اسکلروزیس بررسی شدند. روش کار: جست وجو در پایگاه های اطلاعاتی اصلی، شاملPubMed ، Web of Science، Scopus، Sid و Magiran، تا ۲۲ بهمن ۱۴۰۳ (فوریه ۲۰۲۵) برای مطالعات تمرین هوازی در برابر گروه شاهد روی سایتوکاین های اینترلوکین ۶ و اینترلوکین ۱۰ صورت گرفت. تفاوت میانگین استانداردشده و فاصله اطمینان ۹۵ درصد با استفاده از نرم افزار CMA۲ برای تعیین اندازه اثر استفاده شد. یافته ها: هفت مطالعه شامل ۲۹۵ آزمونی مبتلابه مولتیپل اسکلروزیس به فراتحلیل حاضر وارد شدند. نتایج نشان می دهد که تمرین هوازی به کاهش غیرمعنادار IL-۶ ]۲۱۶/۰ P=، (۱۷۸/۱- تا ۲۶۶/۰) Pg/ml  ۴۵۶/۰- = [WMDو افزایش غیرمعنادار IL-۱۰ ]۲۷۲/۰ P=، (۳۵۲/۰- تا ۲۴۶/۱) Pg/ml  ۴۴۷/۰ = [WMDدر مقایسه با گروه شاهد در بیماران مبتلابه مولتیپل اسکلروزیس منجر شد. نتیجه گیری: تمرینات هوازی می تواند با افزایش توان فیزیکی، موجب تنظیم و تعادل سایتوکاین های التهابی، ضدالتهابی و تعدیل در شاخص هایی شود که به کاهش IL-۶ و افزایش IL-۱۰ در بیماران مولتیپل اسکلروزیس منجر می شوند و متخصصان می توانند در کنار درمان های دارویی، برای این بیماران از این تمرین ها به عنوان درمان مکمل استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

Aerobic Exercise ، Interleukin-۶ ، Interleukin-۱۰ ، Multiple Sclerosis ، تمرین هوازی ، اینترلوکین ۶ ، اینترلوکین ۱۰ ، مولتیپل اسکلروزیس