تاثیر تمرین ترکیبی و مکمل یاری ال آرژنین بر مقاومت به انسولین، ترکیب بدن و سطوح IL-۶ در مردان چاق

مقدمه: باوجود تاثیرات ضدالتهابی تمرین ورزشی و مصرف ال­آرژنین، تاثیرات هم زمان این دو مداخله در عوامل التهابی مختلف هنوز نامشخص است. هدف از این مطالعه، تعیین تاثیر تمرین ترکیبی و مکمل­یاری ال­آرژنین در مقاومت به انسولین، ترکیب بدن و سطوح IL-۶ در مردان چاق بود. روش کار: تعداد ۴۸ مرد چاق (میانگین شاخص توده بدنی kg.m۲ ۳۴/۱ ± ۹۷/۳۱) به صورت تصادفی در چهار گروه (هر گروه دوازده نفر)، شامل گروه­های تمرین، ال­آرژنین، دارونما و تمرین+ال­آرژنین، دسته بندی شدند. تمرین ورزشی از نوع ترکیبی و شامل فعالیت ورزشی مقاومتی و استقامتی بود که سه جلسه در هفته و به مدت هشت هفته اجرا شد. مصرف ال­آرژنین نیز روزانه شش گرم بود که در سه وعده دوگرمی مصرف شد. سطوح گلوکز، انسولین و IL-۶ با استفاده از کیت­های اختصاصی اندازه­گیری و نتایج با نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۴ تجزیه وتحلیل شد. یافته­ها: نتایج حاضر کاهش معنادار سطوح IL-۶ را در گروه تمرین در مقایسه با گروه­های دارونما (۰۰۴/۰=P) و ال آرژنین (۰۰۳/۰=P) و همچنین در گروه تمرین+ال­آرژنین در مقایسه با گروه­های دارونما (۰۰۲/۰=P) و ال­آرژنین (۰۰۲/۰=P) نشان داد. مقاومت به انسولین نیز در گروه­های تمرین و تمرین+ال­آرژنین در مقایسه با گروه­های دارونما و ال­آرژنین کاهش معناداری یافت (۰۰۱/۰>P). نتیجه­گیری: نتایج حاضر، تاثیرات ضدالتهابی تمرین ترکیبی به تنهایی و همراه با مصرف ال­آرژنین را تایید کرد. باوجوداین، مصرف مکمل ال­آرژنین به مدت هشت هفته، نتوانست تاثیر ضدالتهابی تمرین ترکیبی را در مردان چاق به صورت معناداری افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

IL-۶ ، Inflammation ، Insulin Resistance ، Obesity ، چاقی ، مقاومت به انسولین ، التهاب ، اینترلوکین ۶ (IL-۶)