اثر رهاسازی فعال و رهاسازی میوفاشیال بر حس عمقی، زاویه سر به جلو، خود کارامدی، فاجعه انگاری درد و عواطف منفی در دانشجویان مبتلا به گردن درد مزمن غیراختصاصی
محل انتشار: مجله طب نظامی، دوره: 27، شماره: 5
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 75
فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_MILIT-27-5_007
تاریخ نمایه سازی: 24 دی 1404
چکیده مقاله:
زمینه و هدف: گردن درد یکی از شایع ترین اختلالات اسکلتی - عضلانی است که حدود ۶۷ تا ۷۰ درصد از بزرگسالان در طول زندگی خود آن را تجربه می کنند. با توجه به اثرات منفی گردن درد مزمن بر عملکرد جسمی و روانی افراد، یافتن روش های درمانی موثر ضرورت دارد. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر رهاسازی فعال و رهاسازی میوفاشیال بر حس عمقی، زاویه سر به جلو، خودکارآمدی، فاجعه انگاری درد و عواطف منفی در دانشجویان مبتلا به گردن درد مزمن غیراختصاصی است.روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی ۳۴ زن مبتلا به گردن درد مزمن، به صورت داوطلبانه به عنوان نمونه اصلی انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه ( ۱۵ نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی اول تمرینات رهاسازی فعال، گروه تجربی دوم تمرینات رهاسازی میوفاشیال به مدت ۲ هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه ۳۰ دقیقه انجام دادند. ۲۴ ساعت قبل از شروع پروتکل تمرینی، پیش آزمون و یک روز پس از اتمام پروتکل تمرینی، پس آزمون گرفته شد. بعد از مداخله، متغیرهای: حس عمقی با دستگاه شیبسنج، زاویه سر به جلو با تصویربرداری، خود کارامدی با پرسشنامه خودکارامدی درد، فاجعه انگاری درد با مقیاس فاجعه انگاری درد، عواطف منفی (افسردگی، اضطراب و استرس) با مقیاس (افسردگی، اضطراب و استرس) ارزیابی شدند. برای تجزیه و تحلیل آماری، از آزمون های t زوجی برای مقایسه های درون گروهی و از تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA) برای مقایسه های بین گروهی استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد هر دو روش رهاسازی فعال و رهاسازی میوفاشیال موجب بهبود معنی دار در زاویه سر به جلو، حس عمقی گردن، افسردگی، اضطراب، استرس، خودکارآمدی درد و فاجعه انگاری درد شدند (۰/۰۰۱>P). همچنین، مقایسه بین گروهی بیانگر برتری رهاسازی فعال در اغلب شاخص ها نسبت به رهاسازی میوفاشیال بود.نتیجه گیری: هر دو پروتکل تمرینی اثر قابل توجهی را در بهبود درد، حس عمقی، و عواطف منفی (افسردگی، اضطراب و استرس) زاویه سر به جلو، خود کارامدی، افراد داشته اند اما تمرین رهاسازی فعال اثر قابل توجهتری به نسبت گروه تمرین رهاسازی میوفاشیال داشته است و می تواند رویکرد بهتری برای درمان گردن درد مزمن غیر اختصاصی باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
حنان مقدم
گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
منوچهر حیدری
گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
عبدالحسین پرنو
گروه فیزیولوژی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران