بنیادهای نظریه تکینگی فناوری

توسعه فناوری هوش مصنوعی از میانه قرن بیستم، همواره با دیدگاه های خوش بینانه و بدبینانه ای همراه بوده است. یکی از این دیدگاه های مهم، نظریه تکینگی فناوری است که در این پژوهش با هدف شناخت ماهیت، منطق و پیامدهای وقوع، به روش توصیفی تحلیلی با تکیه بر پارادایم تفسیری، موردمطالعه قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که ماهیت این نظریه مبتنی بر آینده پژوهی فناوری هوش مصنوعی و منطق آن برآمده از برهان رشد تصاعدی قدرت پردازنده های رایانه ای است که بیان می کند، هوش مصنوعی می تواند در یک چرخه خودمونتاژی، به هوشی فراتر از هوشی که انسان ها توسعه داده اند، دست یابد و به نقطه ای بدون بازگشت برسد. نقطه امگا در این نظریه، هشدار می دهد که ابرهوش مصنوعی، می تواند ربات هایی با ویژگی های انسانی توسعه دهد که می توانند با سلطه بر زمین، سبب انقراض انسان ها شوند. هوش مصنوعی و آینده انسان ها، سبب نگرانی های جدی اندیشمندان و فناوران برجسته جهانی در سال ۲۰۲۳ شد؛ تا جایی که در بیانیه ای هشدارآمیز، خواستار قرارگرفتن کاهش خطر انقراض بشریت در اثر توسعه هوش مصنوعی در کنار سایر خطرات جدی جهانی همچون بیماری های همه گیر و جنگ هسته ای شدند. نگرانی های سیاست مداران جهان نیز منجر به برگزاری نخستین اجلاس جهانی ایمنی هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۳ در انگلستان شد که در بیانیه پایانی، خواستار گسترش نظارت بر توسعه مسئولانه هوش مصنوعی شدند. این تحقیق، به منظور پیشگیری از خطرات روزافزون هوش مصنوعی برای آینده انسان ها، راهبردهای بهبود همکاری در سراسر جهان و گروه های ذی نفع، توسعه نظام های ارزشی و تغییر اولویت های اقتصادی، سیاسی و آموزشی و اولویت دادن به انسان ها را پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تکینگی فناوری ، نقطه امگا ، فناوری های نوپدید اطلاعاتی و ارتباطی ، آینده پژوهی