مروری بر رویه ها و قوانین پوشش رسانه ای جرم

در پی وقوع جرائم، رسانه ها در راستای ایفای وظایف ذاتی خود به اعلام مشخصات متهم می پردازند. این که تا چه حد از این مشخصات افشا شود، بستگی به قوانین هر حوزه قضایی دارد. از آنجایی که مجرم بودن فرد متهم، اثبات نشده است، افشای هویت وی می تواند انگ جبران ناپذیر اجتماعی در پی داشته باشد. از سوی دیگر، افشای مشخصات آنان می تواند به قربانیان ناشناخته، امکان دسترسی به دادرسی عادلانه را بدهد؛ بنابراین، قوانین داخلی در پی برقراری تعادلی میان افشای مشخصات متهم و رعایت حقوق وی هستند. این مقاله به شیوه توصیفی تحلیلی با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و مطالعه تطبیقی اسناد، کتب، مقاله ها و ترجمه متون صورت گرفته است. دولت ها رویه و قوانین متفاوتی را نسبت به افشای اطلاعات متهم در رسانه ها دنبال می کنند و این تنوع در تحقیق انجام شده که مقاله حاضر بر پایه آن است، به سه شیوه نمود یافته است: رویکرد محافظان که در آن پیش فرض، محافظت از متهم یا محکوم است؛ دیده بانان که رویه معمول آن ها افشای هویت و شناسایی کامل مجرمان است و دوسوگراها که ترکیبی از دو شیوه فوق را اجرا می کنند. بنابراین، اگرچه افشای اطلاعات متهم می تواند جنبه بازدارندگی داشته باشد یا قربانیان ناشناخته قبلی را از فرایند احقاق حق بهره مند سازد، اما باید در نظر داشت اسناد حقوق بشری، دفاع از کرامت انسانی را دلیل وضع سازوکارهای تضمین حقوق متهم و دادرسی منصفانه دانسته اند. رسانه ها نیز با رعایت اخلاق حرفه ای به فرایند بازدارندگی از جرم و درعین حال تحقق حق بر حریم خصوصی، مساعدت می کنند.

کلیدواژه ها:

حقوق رسانه ، انتشار اطلاعات ، حقوق متهم ، حقوق قربانی جرم ، محرمانگی