رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی و نشخوار فکری با افکارخودکشی از طریق نقش میانجی شرم درونی شده

مقدمه: این پژوهش به بررسی رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی و نشخوارفکری با افکارخودکشی از طریق نقش میانجی شرم درونی شده پرداخته است.روش کار: پژوهش حاضر از نوع توصیفی– تبیینی و همبستگی با استفاده از معادلات ساختاری می باشد و از لحاظ زمانی نیز جزء پژوهش های مقطعی است. جامعه آماری مطالعه حاضر شامل کلیه ی دانشجویان دانشگاه آزاد لاهیجان به تعداد ۹۰۳۱ نفر می باشد. نهایتا تعداد ۲۱۰ نفر به عنوان نمونه نهایی و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس هدفمند انتخاب شدند. در راستای اندازه گیری متغیرهای مورد مطالعه از پرسشنامه های پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ)، مقیاس استاندارد افکار خودکشی، پرسشنامه نشخوار فکری هوکسما و مارو در سال (۱۹۹۱) و پرسشنامه شرم درونی شده کوک (۱۹۹۳) استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد  شرم درونی شده در رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی و افکار خودکشی نقش میانجی دارد(۰.۰۵)P<. همچنین شرم درونی شده در رابطه بین نشخوار فکری و افکار خودکشی نقش میانجی دارد (۰.۰۵)P<.نتیجه گیری: دانشجویانی که تجارب آسیب زای دوران کودکی به همراه دارند به واسطه شرم درونی شده سختگیری بیشتری نسبت به خود دارند، ظرفیت کمتری نیز برای مواجهه با مسایل چالش زا داشته که این ویژگی منجر به افزایش نشخوار فکری و کاهش سلامت روانشناختی بیشتر و در نتیجه افزایش افکار خودکشی می شود.

کلیدواژه ها:

تجارب آسیب زای دوران کودکی ، نشخوارفکری ، افکارخودکشی ، شرم درونی شده