نقش علم امام علیه السلام به لغت و زبان ها در اثبات امامت

یکی از ویژگی های برجسته در روایات شیعه درباره ائمه علیهم السلام، علم ایشان به زبان ها و توانایی تکلم به تمامی لغات بشری است. این مقاله با رویکرد توصیفی-کتابخانه ای و با بهره گیری از منابع روایی و متون کلامی، به بررسی این ویژگی پرداخته و نقش آن را در اثبات امامت مورد تحلیل قرار می دهد. ابتدا شاخصه های امامت از منظر کلام شیعی تبیین شده و سپس با استناد به احادیث معتبر، توانایی ائمه علیهم السلام در سخن گفتن به همه زبان ها به عنوان یکی از نشانه های علم لدنی و حجیت ایشان بررسی می گردد. این ویژگی نه تنها بیانگر گستره علمی امامان است، بلکه در منظومه معرفتی شیعه، دلیلی بر اتصال آنان به منبع علم الهی و شایستگی برای مقام امامت محسوب می شود.کلید واژه : سخن، حجت الهی، غیر امام، زبان های مختلف، شاخصه های امامت.مقدمهدر زمینه این موضوع، جناب آقای حسن عرفانی در سال ۱۳۷۶ طی دو مقاله منتشرشده در شماره های ۵ و ۶ مجله علوم حدیث، به گردآوری احادیث مرتبط با تکلم ائمه علیهم السلام به زبان های مختلف پرداخته اند. با این حال، نوشتار حاضر با رویکردی متفاوت، این ویژگی را نه صرفا به عنوان یک فضیلت، بلکه به عنوان یکی از معیارهای شناخت امام مورد بررسی قرار می دهد. هدف این پژوهش، تبیین نقش علم به لغات در اثبات امامت و تحلیل کارکرد آن در مواجهه با بحران تحییر و تشخیص امام مفترض الطاعه از مدعیان امامت است.

کلیدواژه ها:

کلید واژه : سخن ، حجت الهی ، غیر امام ، زبان های مختلف ، شاخصه های امامت