ارائه مدل نشانه های شخصیت مرزی بر اساس آسیب دوران کودکی با میانجی گری توانمندی ایگو در نوجوانان

هدف پژوهش حاضر، الگویابی ساختاری ارائه مدل نشانه های شخصیت مرزی بر اساس آسیب دوران کودکی با میانجی گری توانمندی ایگو در نوجوانان بود. پژوهش از نوع کاربردی و روش پژوهش همبستگی به شیوه مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش، شامل دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. از بین جامعه آماری ۲۹۰ نفر به شیوه نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه اختلال شخصیت مرزی (BPQ)، پرسش نامه آسیب کودکی (CTQ) و پرسش نامه توانمندی ایگو (ESQ) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری، به وسیله نرم افزار SPSS و Amos ویرایش ۲۳ صورت گرفت. نتایج نشان داد که مدل ساختاری پژوهش با داده های گردآوری شده برازش دارد. همچنین نتایج نشان داد آسیب دوران کودکی به صورت مستقیم و معنادار بر نشانه های شخصیت مرزی در نوجوانان اثر دارد (۰۰۱/۰=p). علاوه بر این توانمندی ایگو نیز به صورت مستقیم و معنادار بر نشانه های شخصیت مرزی در نوجوانان اثر دارد (۰۰۱/۰=p). در نهایت توانمندی ایگو به صورت مثبت و معنادار رابطه بین آسیب دوران کودکی و نشانه های شخصیت مرزی در نوجوانان را میانجیگری می کند (۰۰۱/۰=p). باتوجه به نتایج پژوهش حاضر می توان گفت آسیب های دوران کودکی به صورت مجزا عمل نمی کند، بلکه با عواملی مانند توانمندی ایگو برای تشدید علائم اختلال شخصیت مرزی در تعامل است. درک این عوامل میانجی تصویر جامع تری از چگونگی تاثیر آسیب بر پیامدهای روانی ارائه می دهد. این دیدگاه یکپارچه برای توسعه مداخلات هدفمند با هدف کاهش اثرات نامطلوب آسیب های دوران کودکی بر سلامت روان نوجوانان بسیار مهم است.

کلیدواژه ها:

آسیب دوران کودکی ، توانمندی ایگو ، نشانه های شخصیت مرزی ، نوجوان