بررسی رابطه علی تروماهای دوران کودکی بر شدت اضطراب فراگیر: نقش میانجی دشواری تنظیم هیجان و باورهای خود انتقادی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تجارب تروماتیک دوران کودکی بر شدت اضطراب فراگیر و نقش میانجی دشواری تنظیم هیجان و باورهای خود انتقادی انجام شد. روش: روش توصیفی از نوع همبستگی بود. نمونه شامل ۲۵۰ نفر از مراجعه کنندگان به مراکز مشاوره دانشگاه های غیرانتفاعی در سنین  ۱۸ تا ۶۰ سال مشهد در سال ۱۴۰۳ بود که به صورت داوطلبانه انتخاب شدند. داده ها به کمک پرسش نامه اضطراب فراگیر (اسپیتزر و همکاران، ۲۰۰۶)، تجارب تروماتیک دوران کودکی (برنستاین و همکاران، ۲۰۰۳)، خودانتقادی (تامپسون و زوروف، ۲۰۰۴) و دشواری تنظیم هیجان (گرتز و رومر، ۲۰۰۴) جمع آوری شد. داده ها با نرم افزار SPSS(نسخه ۲۶) و  SMARPLS( نسخه ۳) تحلیل شد.یافته ها: نتایج نشان داد که مدل از برازش خوبی برخوردار است. در مسیر مستقیم تمامی اثرات مثبت و معنادار بودند (۰۰۱/۰=P). همچنین در مسیر غیر مستقیم نقش میانجی دشواری تنظیم هیجان ( ۱۳۶/۰=β  ) و باورهای خودانتقادی (۰۵۱/۰=β ) در رابطه با تجارب تروماتیک دوران کودکی و شدت اضطراب فراگیر تایید شد؛ که هر دو معنادار بودند (۰۵/۰P<).نتیجه گیری: نتایج نشان داد که تجارت دوران کودکی، دشواری تنظیم هیجان و خود انتقادی به طور مستقیم و غیر مستقیم فاکتورهای مهمی در شدت اضطراب فراگیر هستند و بررسی این فاکتورها جهت مداخلات کارآمد باید مورد توجه درمانگران قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اضطراب فراگیر ، باورهای خود انتقادی ، تجارب تروماتیک دوران کودکی ، دشواری تنظیم هیجان