بررسی اثر بخشی برنامه مداخله ای توانمندسازی بر مهارت خودکنترلی و پیشگیری از مصرف مواد

مقدمه: امروزه به منظور کاهش آسیب های مختلف اجتماعی در نوجوانان، در سراسر جهان به بر برنامه های ارتقای توانمندی مبتنی بر مدرسه تاکید می شود. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی برنامه مداخله ای توانمندسازی بر مهارت خودکنترلی و پیشگیری از مصرف مواد در نوجوانان انجام شده است. روش کار: روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی بود و با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان پایه دهم شهرستان ملارد تشکیل دادند که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای تعداد ۳۸۰ نفر از آن ها (۱۹۰ پسر و ۱۹۰ دختر) به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. گروه آزمایش به مدت۱۱جلسه تحت آموزش برنامه توانمند سازی روانی- اجتماعی و گروه گواه تحت آموزش های مرسوم مدرسه ای قرار گرفتند. داده های پژوهش با استفاده از پرسشنامه های نگرش سنج موادمخدر و خود کنترلی تانجنی SCS (۲۰۰۴)، گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس انجام گرفت. نتایج: یافته های پژوهش نشان داد که آموزش برنامه توانمند سازی روانی- اجتماعی به طور معناداری بر کاهش نرخ مصرف مواد(f=۲۰.۹۴, p<۰.۰۱)، ارتقاءنگرش به مصرف مواد مخدر(f= ۲۲.۰۱۷, p<۰.۰۱) و بهبود مهارت خود کنترلی(f=۲۷۱.۴۲۶, p<۰.۰۱) موثر بوده است. نتیجه گیری: در نتیجه آموزش برنامه توانمند سازی روانی- اجتماعی می تواند به عنوان راهکاری موثر درکاهش نرخ مصرف مواد، ارتقای نگرش به مصرف مواد مخدر و مهارت خود کنترلی در دانش آموزان به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

توانمند سازی ، مصرف مواد ، نگرش به مواد ، خود کنترلی