اثرات عصاره ی سنجد بر کولیت حاد القایی با استیک اسید در موش صحرایی
محل انتشار: مجله دانشکده پزشکی اصفهان، دوره: 43، شماره: 833
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 4
فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IMSJ-43-833_002
تاریخ نمایه سازی: 24 دی 1404
چکیده مقاله:
مقاله پژوهشی مقدمه: کولیت اولسراتیو، یک بیماری التهابی مزمن روده است که مخاط رکتوم و روده بزرگ را درگیر می کند. با توجه به خواص ضدالتهابی سنجد، و احتمال تاثیر آن در درمان کولیت، این مطالعه با هدف تعیین اثرات عصاره ی هیدروالکلی و فراکسیون کلروفرمی میوه این گیاه در یک مدل حیوانی القای کولیت انجام شد. روش ها: در ۶۳ رات نر ویستار (۹ گروه ۷تایی) عصاره ی هیدروالکلی و فراکسیون کلروفرمی سنجد در سه دوز ۱۰۰، ۲۰۰ و ۴۰۰ میلی گرم/کیلوگرم به صورت خوراکی دو ساعت قبل از القای کولیت و به مدت ۵ روز تجویز گردید. پردنیزولون (mg/kg۴) و نرمال سالین (ml/kg۱) به صورت خوراکی به ترتیب به عنوان گروه کنترل مثبت و منفی به کار گرفته شدند. همه ی رات ها ۲۴ ساعت بعد از دریافت آخرین دوز (روز ششم) قربانی شدند و بافت کولون وزن شد و از نظر میکروسکوپی، ماکروسکوپی و فعالیت آنزیم میلوپرواکسیداز مورد بررسی شدند. یافته ها: بین گروه های مورد بررسی از نظر کاهش وزن دیستال کولون، تفاوت معنی دار مشاهده شد. همه ی دوزهای عصاره ی هیدروالکلی و دو دوز از فراکسیون کلروفرمی (۲۰۰ و ۴۰۰ mg/kg) توانستند باعث بهبود شاخص های ماکروسکوپیک و کاهش فعالیت آنزیم میلوپرواکسیداز شوند. دو دوز عصاره هیدروالکلی و فراکسیون کلروفرمی (۲۰۰ و ۴۰۰ mg/kg)، موجب بهبود معنی دار شاخص های میکروسکوپیک گردیدند. نتیجه گیری: هر دو عصاره ی هیدروالکلی و فراکسیون کلروفرمی سنجد در درمان کولیت حاد القایی موثر بودند. با افزایش دوز، میزان اثربخشی آنها نیز افزایش داشت که احتمالا ناشی از بیوفنول ها و فلاونوئیدهای موجود در سنجد می باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مژگان مختاری
استاد، گروه آسیب شناسی، دانشکده ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
مینا درفشانیان
دستیار، گروه آسیب شناسی، دانشکده ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
پروین محزونی
استاد، گروه آسیب شناسی، دانشکده ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
محسن مینائیان
استاد، گروه فارماکولوژی، دانشکده ی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
غلامرضا اصغری
استاد، گروه فارماکوگنوزی، دانشکده ی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :